چه سعادتمندیم که سعدی و حافظ و مولانا هم‌عصر ما نیستند!

آخرین کتاب استاد شفیعی کدکنی را به دست منتقدان گمنام سپرده ایم تا ببینند آیا کتاب استاد صلاحیت چاپ را دارد یا خیر. همان استادی که دغدغه اش زبان فارسی است و نگران توطئه کشورهای استعمارگر برای حذف زبان فارسی در منطقه و آخرین استاد زنده این زبان بی نظیر در جهان است.

مهرداد احمدی‌شی‌خانی نوشت: سال‌ها پیش که برادرم می‌خواست ازدواج کند، ماشین یکی از دوستانش را برای شب عروسی قرض گرفت و چون تازه گواهینامه‌اش را گرفته بود و هنوز به رانندگی مسلط نشده بود، خیلی نگران بودم که خدای ناکرده او آن شب تصادف می کرد او به من گفت نگران نباش، درست است که من رانندگی بلد نیستم، اما خوشبختانه مردم رانندگی بلدند و با دیدن رفتار من، خود را کنار می کشند و همه چیز به آرامی پیش می رود و خوشبختانه همینطور هم شد. آن شب بدون حادثه گذشت.

بارها به من یادآوری می شود که ما چقدر خوش شانس هستیم که با همه بی حوصلگی و اشتباهاتمان، دیگران با اعمال خود اشتباهات ما را خنثی می کنند. به عنوان مثال، چند سال پیش و در آن روزها که پیام رسان ها و شبکه های اجتماعی تازه در فضای مجازی راه اندازی می شد، شخصی مرا در صفحه ای که توسط رایزنی فرهنگی ایران در هند راه اندازی و مدیریت می کرد، به عضویت درآورد و این به خاطر یادداشت های من بود. درباره تأثیر و نقش زبان فارسی در شبه قاره هند، در برخی مطبوعات منتشر کرده بودم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *