وقتی در تمام این دهه ها همه کارشناسان بر سر یک نکته اتفاق نظر دارند و بزرگترین مشکل فوتبال ایران را مدیران غیرورزشی و سیاسی می نامند، آنهایی که خود را در آن قرار داده اند، علنی می گویند و می گویند چرا این همه مخالف حضور سیاسیون در فوتبال هستند؟ اگر مدیری مدیر خوبی باشد، چه اهمیتی دارد که از سیاست بیاید؟
البته یک مدیر سیاسی خوب – یا هر متخصصی – آنجا می ماند و نه فوتبال می رود و نه جای دیگر! اما باز هم نگاهی بیندازید به اخباری که در روزهای اخیر بارها در رسانه های مختلف منتشر شده که پاسخی به این سوال است. پس از اعلام اسامی نمایندگان ایران در آسیا، پرسپولیس رسما اعلام کرد که به این تصمیم اعتراض خواهد کرد.
با توجه به اینکه فدراسیون این انتخاب را انجام داده است، طبیعتا اعتراض پرسپولیس محدود به زیرمجموعه های خود فدراسیون نخواهد بود و به طور مشخص دادگاه CAS و سایر مراجع بین المللی در مصاحبه ها ذکر شده است.
تا اینجا داستان مشکل داشت. اینکه فیفا همیشه اصرار دارد که مسائل فوتبال در خود فوتبال حل شود و بارها شاهد بوده ایم که شکایت افراد و تیم های ایرانی به بخش حقوقی یا انضباطی فیفا یا AFC، به خود فدراسیون فوتبال ارجاع شده است. زیرا این نهادهای بین المللی اصرار دارند که مسائل فوتبال در خود فوتبال و توسط فدراسیون هر کشوری که نماینده آنهاست پیگیری شود.
حالا اتفاقات سال 2005 و بعد از جام جهانی 2006 را به یاد بیاورید که منجر به محرومیت 18 ماهه فوتبال ایران از میادین بین المللی و تغییر اساسنامه فدراسیون فوتبال شد. آن اتفاق به دلیل برکناری محمد دادکان از ریاست فدراسیون توسط نایب رئیس وقت بود. طبق قوانین داخلی تا آن زمان سازمان تربیت بدنی چنین مجوزی را داشت اما پس از تغییر اساسنامه این اختیار از وزیر ورزش سلب شد.
نمونه های زیادی وجود دارد، از کویت و کره شمالی گرفته تا کشورهای دیگر قاره ها، هر جا که سیاست در فوتبال دخالت می کند، فیفا بدون رضایت مداخله می کند. البته در کشور ما بارها از باشگاه ورودی فیفا سوء استفاده شده است و در مورد پرسپولیس هم کم نیستند افرادی که به یک دلیل ساده مخالف تصمیم فدراسیون هستند. اگر قرار بود از جدول نیمه تمام برای انتخاب نمایندگان استفاده شود، شرط اول این بود که انصاف و تعداد بازی های تیم ها برابر باشد، اما اینطور نیست!
پس بحث حق داشتن یا نداشتن باشگاه پرسپولیس نیست، بحث خبری است که مقامات رسمی رسانه ای کردند و مدیرعامل پرسپولیس برای پیگیری حق باشگاهش به نهاد ریاست جمهوری رفت که می تواند مثل آب آشامیدنی باعث تعلیق پرسپولیس یا فوتبال ایران شود.
فرقی نمی کند رئیس یا ارگان های دولتی در این تصمیم فدراسیون دخالت کنند یا نه، مهم رفتار مدیرعامل پرسپولیس است. او با توجه به ماهیت مدیران سیاسی در بحبوحه بحران به اصل خود باز می گردد و در شبکه های سیاسی و غیر فوتبالی به دنبال راه حل مشکلات فوتبال و ورزشی می گردد.
اینجاست که آسیب حضور مدیران سیاسی در فوتبال مشخص می شود. وقتی فوتبالیست نیستی و به عنوان فوتبالیست نیامده ای، به همان زبانی متوسل می شوی که می دانی از کجا آمده ای! مدیران سیاسی به دنبال کار سیاسی هستند نه ورزشی و ماجرای پرسپولیس بهترین گواه بر این مدعا است.
حالا منطق ماجرا باقی است که چرا یک مدیر باید برای حل مشکل باشگاهش و کارنامه شخصی اش از رئیس جمهور بخواهد در یک پرونده فوتبالی دخالت سیاسی کند. رئیس جمهور که این روزها باید هزار مشکل بزرگ را حل کند، جنگ، معیشت، آب و برق، گرانی و… اصلاً رئیس جمهور چرا باید خرج شود؟ حکم مدیریتی برای حل مشکلات فوتبال پرسپولیس نگرفتی؟ حالا فدراسیون هاکی به کنار!