محققان چینی در یک شاهکار علمی، روش هیدروژن درمانی را اختراع کردند. آنها یک رویکرد پیشرفته را معرفی کرده اند که از ایمپلنت های مبتنی بر فناوری نانو برای انتقال هیدروژن استفاده می کند و می تواند به مشکلات مربوط به پیری و بیماری هایی مانند آلزایمر کمک کند.
به گزارش ایسنا، این مطالعه که توسط محققان دانشگاه شانگهای جیائوتنگ انجام شده است بر پتانسیل هیدروژن در تخریب ساعت سلولی تاکید دارد.
پیری و برخی بیماریها اغلب با فرآیندی به نام «پیری سلولی» همراه هستند که در آن سلولها تقسیم را متوقف میکنند و مواد التهابی آزاد میکنند.
محققین این مطالعه می گویند: ریزمحیط پیری که باعث التهاب مداوم و از دست دادن توانایی های بازسازی ذاتی می شود، مانع اصلی ترمیم موثر بافت در سالمندان است.
این شرایط محیطی را ایجاد می کند که از ترمیم بافت جلوگیری می کند و پیری را تسریع می کند، که ممکن است منجر به مشکلات استخوانی در سالمندان شود و ترمیم شکستگی ها را دشوار کند.
با این حال، داروهای موجود که توسط دانشمندان برای جلوگیری از پیری سلولی تولید شدهاند، محدودیتهایی دارند، عوارض جانبی ایجاد میکنند و اثربخشی محدودی دارند.
جالب اینجاست که مولکول های هیدروژن به دلیل توانایی آنها در خنثی کردن رادیکال های مضر، به عنوان یک عامل ضدالتهابی ایمن و وسیع الطیف نشان می دهد.
تلاقی نانوتکنولوژی و هیدروژن درمانی
یک ایمپلنت کوچک اما قدرتمند که توسط دانشمندان چینی اختراع شده است، هیدروژن را بهتر از حد معمول به بدن می رساند، مانند نوشیدن آب غنی از هیدروژن یا تنفس در محیطی پر از گاز هیدروژن. این روش انتقال هیدروژن را 40000 برابر موثرتر از روش های معمولی ارتقا می دهد.
این ایمپلنت کوچک به گونه ای پیچیده طراحی شده است که به طور مداوم هیدروژن را در طول یک هفته در بدن آزاد می کند.
این تیم آزمایشات بالینی را روی موش های مسن انجام داده است. این ایمپلنت که به عنوان یک کاتالیزور عمل می کند، مهارت های ترمیم استخوان را با نتایجی در جوان سازی سلولی نشان داد.
این رویکرد جدید زیرساخت سلولی را تغییر داد، التهاب را کاهش داد و عملکرد سلولی را بهبود بخشید.
این کشف امیدی را برای مبارزه با مشکلات پیری ایجاد می کند و گام بزرگی به سوی یافتن درمان های جدید است.
این مطالعه فرصتهایی را برای درمانهای پیشرفتی باز میکند که میتواند تفاوت قابلتوجهی در رسیدگی به مسائل مربوط به پیری ایجاد کند.
این مطالعه در مجله Nature Communications منتشر شد.