در این مراسم هنرمندانی چون ایرج راد، اصغر همت، محمد ساربان، سیاوش تهمورث، میلاد کیایی، محمد شیری، سعید امیر سلیمانی، اسماعیل خلج، حسین ناستر، مریم نیشیبا، پری ملکی، خسرو حکیم رجب، رضا بنفشهوپاه، فرخنده سهوهواپاه حضور داشتند. مهدی شفیعی معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، علیرضا گیلری مدیرعامل خانه تئاتر، بابک رضایی مدیر دفتر موسیقی، اسحاق شکری مدیرعامل انجمن موسیقی ایران، بیژن بیژنی، سوسن اصلانی، حجتالله ایوبی، حمید شاه آبادی، مدیر سابق هنری گوداکی، حمید شاه آبادی، معاون هنری سابق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. هژیر آزاد، آتش تقی پور، مریم متبره، انسیه شاه حسینی و… عصر امروز دوشنبه شانزدهم شهریور ماه در موسسه هنرمندان پیشکسوت برگزار شد.
در ابتدای این برنامه سید عباس عظیمی مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت ضمن خیرمقدم به حاضران، یاد و خاطره شهدای جنگ های اخیر و رهبر شهید را گرامی داشت و افزود: به دلیل شرایط جنگ اخیر نتوانستیم با دوستان خود دیدار کنیم.
وی با عذرخواهی از هنرمندان به دلیل توسعه نیافتن موسسه در دو سال گذشته ابراز امیدواری کرد که شرایط برای سفر هنرمندان به شهرهای مختلف دوباره فراهم شود.
در ادامه تصاویری از سفرهای قبلی هنرمندان به همت موسسه هنرمندان پیشکسوت پخش شد.
سپس مهدی شفیعی معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی متنی را به هنرمندان حاضر در برنامه تقدیم کرد.
وی در این متن خطاب به هنرمندان گفت: استادان عزیز هنرمندان;
خوشحالم که امروز در جمع کسانی هستم که بخش مهمی از خاطره فرهنگی و هنری این سرزمین را رقم زدند.
وقتی از «سالمند» صحبت میکنیم، نباید آن را فقط در معنای تاریخ و گذشت سالها درک کنیم. جانباز کسی است که بخشی از مسیر را پیش از ما طی کرده، تجربه اندوخته است و از همه مهمتر راهی برای نسل های بعدی باز کرده است.
جامعه هنری ایران امروز بسیاری از سرمایه های خود را مدیون شماست. شما به هنر، فرهنگ و مخاطب احترام گذاشته اید و در دوره های مختلف چراغ هنر را روشن نگه داشته اید.
اما معتقدم شأن پیشکسوتان فقط در «تکریم» نیست.
پیشکسوتان می توانند و باید همچنان در عرصه فرهنگی و هنری مقتدر باشند.
موسسه هنرمندان پیشکسوت می تواند سطح فعالیت خود را ارتقا دهد و به «خانه اندیشه و تجربه هنری ایرانی» تبدیل شود. جایی که تجربه نسل های گذشته بتواند با خلاقیت نسل امروز صحبت کند.
یکی از نیازهای جدی هنر امروز ایران، انتقال تجربه است. اگر بسیاری از تجربیات ارزشمند شما ثبت و منتقل نشود، بخشی از تاریخ هنر ایران از بین خواهد رفت.
پیشنهاد من این است که موسسه برنامه ای برای ثبت تاریخ شفاهی هنر ایران طراحی کند. گفتگو با هنرمندان، ثبت خاطرات، تجربیات حرفه ای، فراز و نشیب های زندگی هنری و روایت شکل گیری آثار ماندگار.
نسل جوان هم باید این فرصت را داشته باشد که در کنار شما بنشیند، سوال بپرسد، از تجربه درس بگیرد و با دنیای فکری بزرگانتان آشنا شود.
ما می توانیم ایده «استاد و شاگرد» را از یک رابطه سنتی به جریان انتقال تجربه هنری تبدیل کنیم.
از طرفی امروزه جامعه بیش از هر زمان دیگری به هنر نیاز دارد. در شرایطی که مردم با مسائل و دغدغه های مختلف اجتماعی مواجه هستند، هنر می تواند زبان گفتگو، امید، همدلی و بازسازی سرمایه اجتماعی باشد.
در این راه حضور جانبازان اهمیت ویژه ای دارد.
شما می توانید در ساختن آینده هنر ایران نقش داشته باشید.
من فکر می کنم ما باید سه نسل را به هم نزدیک کنیم:
نسل جانباز، حامل تجربه و خاطره؛
نسل متوسط، حامل تخصص و تداوم؛
و نسل جوان، حاملان خلاقیت و آینده.
اگر این سه نسل در کنار هم باشند هنر ایران سرمایه بزرگی خواهد داشت.
و نکته آخر اینکه علاوه بر آنچه مرسوم است و در مراسمات اتفاق می افتد، احترام به جانباز جنبه مهم تری دارد و آن بهره مندی از تجربه او در تصمیم گیری، سیاست گذاری، آموزش و پرورش نسل آینده است.
امیدوارم موسسه هنرمندان پیشکسوت بتواند خانه ای برای گفت و گو، همدلی، انتقال تجربه و نقش آفرینی فرهنگی بیش از گذشته باشد. همانطور که می دانیم آقای عظیمی و همکارانشان در این سال ها تلاش های موثری برای ارتقای جایگاه موسسه انجام داده اند و انشاالله با هدف رسیدن به اعتباراتی که ذکر کردم تلاش مضاعف خواهند کرد.
از همه شما که سالهای عمرتان را صرف زیبایی و فرهنگ و اعتلای این سرزمین کرده اید صمیمانه تشکر می کنم.
بسیاری از نام های شما با تاریخ هنر معاصر ایران گره خورده است و آثار، شاگردان و خاطرات شما سرمایه ای است که متعلق به یک نسل نیست. متعلق به فرهنگ ایرانی است.
برای همه شما سلامتی، عزت، صلح و سالی پربار آرزومندم.
زنده باشید و همچنان چراغ راه فرهنگ و هنر این سرزمین باشید.»
شفیعی سپس پیام سابد عباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی را در خصوص چهاردهمین سالگرد تاسیس موسسه هنرمندان پیشکسوت ارائه کرد.
متن این پیام به شرح زیر است:
«به نام کسی که زیبایی را آفرید تا آیینه زیبایی او باشد و هنر را به انسان بخشید تا راوی شکوه آفرینش باشد.
به نام پروردگار جهانیان
چهاردهمین سالگرد تاسیس موسسه هنرمندان پیشکسوت را به تک تک اساتید و بزرگان فرهنگ و هنر و خانواده های عزیز صمیمانه تبریک و تهنیت عرض می نمایم و برای این عزیزان آرزوی سلامتی، آرامش، عزت و اوقاتی سرشار از نام نیک و دلگرمی دارم.
چهارده سال از روزی می گذرد که این نهاد با اندیشه تجلیل از بزرگان هنر شکل گرفت. ایده ای که ریشه در یک باور روشن داشت: جامعه ای که به بزرگان خود احترام نمی گذارد بخشی از حافظه خود را از دست می دهد.
پیشکسوتان هنر تنها صاحبان آثار و تجربه نیستند. هر کدام بخشی از روایت فرهنگی این سرزمین است. داستانی که در طول سالیان متمادی با رنج، عشق، آموختن و خلقت شکل گرفت و امروز به دست ما رسیده است.
ایران قرن هاست که به شعر و موسیقی، نقاشی و خوشنویسی، معماری و نمایش، سینما و دیگر هنرهایش شناخته شده است، اما در پس هر اثر ماندگاری، فردی وجود دارد که سال ها زیسته، آموخته و خلق کرده است.
آنچه از گذشته برای ما باقی مانده است تنها آثار نیست. این یک راه دیدن، تفکر و زندگی است.
این بخش از میراث بیش از هر چیز در دل و خاطره کسانی که متن این راه را پیموده اند باقی مانده است.
امروز در شرایطی که کشور عزیزمان ماههای سختی را پشت سر گذاشته و علاوه بر حملات نظامی و جنایات دشمنان، با هجمههای جنگی رسانهای، فرهنگی و عقیدتی مواجه شده است، اهمیت این میراث بیش از پیش آشکار میشود.
هدف در این رویارویی فقط سرزمین و مرز نیست. گاهی امید و اعتماد مردم، پیوندهای اجتماعی و چهره یک ملت از خودش زیر سوال می رود.
هنر در چنین زمانی رسالتی فراتر از خلق زیبایی پیدا می کند، هنر می تواند حقیقت را روایت کند، دل های خسته را امیدوار کند و آنچه را که یک ملت در لحظات سخت تجربه می کند با زبان ماندگار خود بیان کند.
حضور هنرمندان در کنار مردم و در شهرها و استان های مختلف کشور در این ایام صرفا یک همراهی ساده نبود. نشانه این بود که هنرمند خود را جدا از جامعه و سرنوشت آن نمی بیند.
و در این میان جانبازان جایگاه منحصر به فردی دارند و دارند که جای قدردانی دارد.
آنچه را که پیشکسوتان هنر طی سالیان متمادی آموخته اند، همه در کتاب و کلاس نوشته نشده است، بخشی از آن حاصل زندگی و تجربه است. حاصل سالها کار، آزمایش، شکست، قیام دوباره و نگاه به جهان از دریچه هنر. اگر این گنج به نسل جوان منتقل نشود بخشی از زنده یاد هنر ایران خاموش می شود.
رابطه بین پیر و جوان رابطه بین گذشته و آینده نیست. رابطه ریشه و شاخه است. جوانی که از ریشههای خود بهره میبرد، میتواند راه جدیدی بیابد، بدون اینکه از اصالت خود دور شود.
از این منظر حمایت از هنرمندان پیشکسوت را نمی توان تنها در ارائه خدمات رفاهی یا اداری خلاصه کرد.
حفظ کرامت و کرامت و توجه به سلامت و معیشت و حضور اجتماعی و فرهنگی بر عهده ماست. اما در کنار آن باید فرصت حضور موثر این بزرگان در جریان فرهنگی کشور و ارتباط آنان با نسل جوان بیش از پیش فراهم شود.
با حمایت های مادی و معنوی موسسه هنرمندان پیشکسوت و با ظرفیتی که دارد می تواند بیش از یک نهاد حمایت کننده در این راه باشد. می تواند خانه ای برای دیدار نسل ها، گفتگوی تجربه و جوانی و انتقال سرمایه ای باشد که جایگزینی ندارد.
نهادی که نه تنها نام بزرگان در آن درج می شود، بلکه افکار و تجربیات آنان در بستر زندگی فرهنگی امروز جاری می شود.
در پایان بر خود لازم می دانم از تمامی دست اندرکاران موسسه به ویژه هیات مدیره و مدیرعامل محترم که مسئولیت این موسسه را بر عهده دارند تشکر و قدردانی نمایم.
خدمت به کسانی که جان خود را برای فرهنگ این سرزمین داده اند، فقط یک کار اداری نیست. این ادای دینی به فرهنگ و مردمی است که بخشی از سرمایه معنوی ایران را تشکیل دادند.
با احترام به مقام همه اساتید و پیشکسوتان فرهنگ و هنر ایران، از خداوند متعال سلامتی، آرامش، عزت و طول عمر برای تک تک آنان مسئلت دارم.»
در حاشیه این قدردانی، رضا فیاضی که در این قدردانی نیز روی صحنه حضور داشت، به ذکر خاطراتی از هنرمندان در سفرهای موسسه هنرمندان پیشکسوت پرداخت و گفت: چرا سفرها و تورهای ما تعطیل شد، چرا موسسه ما تنهاست و حمایت نمی شود. ما منکر جنگ و گرانی نیستیم، اما منکر این هم نیستیم که این نهاد حامی هنرمندان باید حمایت و مستقل باشد.