فیلمنامه دیالوگ های قوی داشت، کشمکش هایش جذاب بود، دورانی داشت حول طرح خوبش و خوش برش بود، به عناصرش احترام گذاشته بود، قهرمان و ضدقهرمان قوی داشت و درخشان بود.
من محتوای انیمه را عالی دیدم، به خانواده می رود، برای نشان دادن تنهایی کودک در وسط تربیت اشتباه، می خواهد والدین کودک را به خاطر کسب تجربه سرزنش نکنند، لیوان را نصفه ببینند. کامل به بچه ها امیدواری می دهد که موفقیت به اندازه امکانات نیست و باید با رویایی بزرگ گام برداشت تا غیرممکن ها را ممکن کرد، بنابراین رویکردی روانی دارد، ساختار تربیتی کودکان را معرفی می کند که همان خانم ترکیه به عنوان یک ضدقهرمان که بال بچه ها را می گیرد و ذهن بچه ها را سرکوب می کند و آنها را از ظهور استعدادها دور می کند، این نشان دهنده خروجی این جامعه است که همه آنها به این باور رسیده اند که نمی توانند به موفقیت های بزرگ دست یابند و به موفقیت برسند. بالا، بنابراین یک قهرمان می آید تا زمین بازی را در این بین به هم بزند. چگونه می توان این تفکر پوسیده و بی ایمان را شکست و رشد کرد؟ پس محتوای آن با فضای کنونی جامعه ما کاملاً سازگار است.
موسیقی بسیار خوبی داشت، پر محتوا بود، ذائقه مخاطب را می شناخت، صداپیشگی متناسب با زندگی شخصیت هایش است، ابتکار زیبایی در معرفی لهجه ها، لحن ها و صداهای مختلف دارد و بی نظیر است. صدایش تمیز و شفاف بود، جلوه های زیبایی داشت، تدوینش چیدمان مطلوبی داشت، ضرب آهنگ را بالا نگه می داشت و ریتمش افت نمی کرد، جلوه های بصری عالی و طراحی سه بعدی خاص شخصیت ها بچه ها را جذب می کرد. تصحیح رنگ و نور بسیار دقیقی انجام داده بود.