در این مراسم آثار هنرمندان مشهور و تاثیرگذار هنر کلاسیک و معاصر ایران به نمایش و عرضه شد. از جمله استاد محمود فرشچیان، غلامحسین امیرخانی، حسین محجوبی و حجت شکیبا. همچنین آثاری از پیشکسوتان هنر مدرن و معاصر ایران چون منصور کندریز، پروانه اعتمادی، جزه طباطبایی، نصرالله افجه ای، عباس کیارستمی، کروش شهگران و صادق تبریزی در این حراج حضور داشتند.
علاوه بر این آثار، مجموعهای از آثار هنرمندان برجسته دیگر از جمله حسین اجمندان، منوچهر نیازی، علی شیرازی، بهرام دبیری، رها محسنی کرمانشاهی، علی رخساز، محمود زنگنه، ناصر اویسی، خلیل کویکی، مجتبی واعظ میرزا، علیرضا آقازاده، علیرضا عاغهها و … مورد توجه حاضرین قرار گرفت. همچنین اثری از «آدولف وایس» که در سال 2005 در حراج کریستیز عرضه شد از دیگر آثار ویژه این رویداد بود.
از نکات قابل توجه این دوره از حراج کاویان فروش اقلام کلکسیونی در کنار آثار هنری بود. علاوه بر نقاشی و خوشنویسی، دو قطعه زیورآلات دست ساز ریتا نیک فرجام و دو قطعه شهاب سنگ کمیاب نیز در فهرست آثار ارائه شده قرار گرفت که بر جذابیت این رویداد افزود و مورد توجه مجموعه داران قرار گرفت.
کارشناسان بر این باورند که برگزاری چنین رویدادهایی نقش مهمی در پویایی صحنه هنرهای تجسمی کشور دارد. حراج ها با ایجاد بستری برای معرفی آثار هنرمندان برجسته و ایجاد تعامل بین هنرمندان، مجموعه داران و سرمایه گذاران، به تثبیت جایگاه هنر ایران در بازارهای داخلی و بین المللی کمک می کند.
در این بین حراج های خصوصی به عنوان بخش مهمی از ساختار بازار هنر، امکان گردهمایی مجموعه داران و فعالان اقتصادی را در فضایی تخصصی و هدفمند فراهم می کند. این رویدادها با تمرکز بر کیفیت آثار و مخاطبان خاص، به شکل گیری بازار حرفه ای تری برای آثار هنری کمک می کند و مسیر جدیدی را برای گردش سرمایه در حوزه فرهنگ و هنر ایجاد می کند.
در سال های اخیر اقتصاد هنر به عنوان یکی از حوزه های نوظهور اقتصاد خلاق مطرح شده است. رونق بازار آثار هنری میتواند به توسعه زیرساختهای فرهنگی، افزایش فعالیت گالریها و مؤسسات هنری و همچنین ایجاد فرصتهای شغلی برای طیف وسیعی از فعالان این حوزه از هنرمندان و پژوهشگران گرفته تا کارشناسان، مرمتگران و برگزارکنندگان رویدادهای هنری منجر شود.
برگزاری حراج خصوصی کاویان در تهران را می توان نشانه ای از توجه روزافزون به ظرفیت های اقتصاد هنر در کشور دانست. ظرفیتی که در صورت تقویت و حمایت می تواند به یکی از موثرترین بخش ها در توسعه فرهنگی و اقتصادی ایران تبدیل شود.