گزارش کردن اخبار فوری ضرغامی با اشاره به مضامین این مجموعه به صراحت هشدار داد که «توجیه و نفی فساد و انحراف در قالب تابوهای مقدس آفت نظام های عقیدتی است».
مدینه فاضله ای که تبدیل به جهنم شد
مجموعه «داستان ندیمه» که بر اساس رمان مارگارت اتوود ساخته شده، روایتی وحشتناک از شکل گیری جامعه ای تمامیت خواه و دینی به نام «گیلاد» در آمریکا است. در این شهر ضد اتوپیایی، حاکمان با سوء استفاده از بحران کاهش باروری و با پافشاری بر آموزه های دینی و اخلاقی، نظامی کاملاً طبقاتی می سازند. در این ساختار، زنان بارور تحت عنوان «برده» به بردگی گرفته میشوند و تحت استثمار سیستماتیک تحت لوای مناسک مقدس قرار میگیرند.
اما لایه عمیقتر داستان فقط خشونت برهنه نیست، بلکه «تقدس بخشیدن به رذالت» است. فرماندهان و طبقه حاکم گیلعاد هرگونه سرکوب، فساد اخلاقی و ناکارآمدی را پشت نقاب دفاع از ارزشهای الهی و اصول مقدس پنهان میکنند. پوششی که امکان هرگونه انتقاد، اصلاح و نظارت مردمی را از بین می برد.
تله توجیهی در سیستم های بسته
ربط دادن این اثر داستانی به پویایی قدرت در دنیای واقعی به یک نقطه حساس دست می زند: خطری که هر دولت آرمان گرا را از درون تهدید می کند. در ساختارهای مبتنی بر ایدئولوژی، خط قرمزها به تدریج گسترش می یابد و دایره «مقدسات» چنان گسترده می شود که هرگونه انتقاد از عملکرد کارگزاران را تضعیف اصل نظام و خیانت تلقی می کنند.
بیشتر بخوانید:
رمزگشایی «مرد سه هزار چهره» | آیا مسعود شصتچی نسخه طنزی از محمود احمدی نژاد بود؟
بازیگر زن معروف به خاطر شغل اجدادش از سریال اخراج شد!
بازیگر زن مشهور جان مردی را از مرگ نجات داد
عکس این بازیگر صدای مردم را درآورد
پیامد چنین رویکردی ایجاد مصونیت نانوشته برای صاحبان قدرت، پنهان کردن انحرافات و در نهایت فرسایش پایگاه اجتماعی است. زیرا جامعه کم کم شاهد تعارض اساسی میان «شعارهای بلند» و «واقعیت های فاسد» است.
اصلاحات مستمر و نظارت بر قدرت
همانطور که سرنوشت گیلاد در این نمایش سیاسی نشان می دهد، نظام هایی که حوصله شنیدن صدای منتقدان را ندارند و با توجیهات مقدس بر خطاهای خود سرپوش می گذارند، زمینه فروپاشی تدریجی آنها را فراهم می کنند.
ضرغامی با اشاره به سرنوشت چنین ساختارهایی یادآور می شود که تنها پادزهر زوال حکومت های ایدئولوژیک شکستن تابوهای خودخواسته، شفافیت، نظارت مستمر بر هرم قدرت و پذیرش شجاعانه اصلاحات دائمی است. قبل از اینکه فاصله حکومت با واقعیت های جامعه به نقطه ای غیرقابل برگشت برسد.