استقلال در هفته های اخیر با سهراب بختیاری زاده در جمع تیم های برتر قرار گرفته است. این اتفاق نشان می دهد که اعتماد به این مربی اگرچه ممکن است به دلیل اجبار و شرایط موجود شکل گرفته باشد اما برای آبی پوشان کارساز بوده است. شاید استعاره این ضرب المثل برای استقلال این روزها اشتباه نباشد که اگر خدا بخواهد می تواند باعث خیر شود.
بعد از آمدن مربیان خارجی مدعی که نه درک درستی از شرایط این تیم داشتند و نه اطلاعات درستی از وضعیت فعلی فوتبال؛ حالا اعتماد به سهراب بختیاری زاده برای استقلال نتیجه داده است، اما آنچه امروز سهراب را متمایز می کند تنها نتایج و جایگاه این تیم در جدول نیست. به نظر می رسد او نقشی فراتر از یک مربی در این تیم بر عهده گرفته است.
استقلال در سال های اخیر مربیان خارجی مختلفی را روی نیمکت خود دیده است. از ساپینتو و موسیمانه گرفته تا مربیان دیگری که هر کدام با ایده های خود وارد این تیم شدند اما در نهایت آن چیزی که استقلالی ها انتظار داشتند محقق نشد. موضوع استقلال فقط انتخاب سرمربی و مسائل فنی نبود. شخصیتی که علاوه بر مسائل فنی می تواند نقش تعیین کننده ای در رختکن داشته باشد و به بازیکنان یادآوری کند که پیراهن استقلال از هر نامی بزرگتر است.
شاید یکی از مهم ترین تفاوت های سهراب بختیاری زاده با برخی مربیان همین باشد. او اهل همین فوتبال و همین تیم است و حالا سعی دارد جایگاه یک بزرگسال را در استقلال بازتعریف کند. جایگاهی که سال ها بود به دلایل مختلف کمرنگ شده بود.
نمونه بارز آن را می توان در برخورد اخیر او با صالح حردانی، کاپیتان استقلال مشاهده کرد. بختیاری زاده در واکنش به تخلف حردانی از چارچوب های مورد نظر خود تصمیم گرفت حردانی را از تمرینات کنار بکشد. صرف نظر از جزئیات این واقعه، اصل تصمیم از این منظر حائز اهمیت است که; کاپیتان تیم در صورت عبور از قوانین و چارچوب های تعیین شده نمی تواند خود را بالاتر از دستور تیم بداند.
این اولین برخورد سهراب نبود، علیرضا کوشکی به دلیل زیر پا گذاشتن چارچوب سرمربی نیمکت نشین شد. مجموعه این رفتارها نشان می دهد که بختیاری زاده قصد دارد پیام روشنی را به تیم برساند: در استقلال هیچ بازیکنی بزرگتر از تیم و قوانین آن نیست. شاید حلقه مفقوده ای باشد که فوتبال ایران در سال های گذشته بارها از غیبت آن ضربه خورده است.
سال هاست بازیکنانی را می بینیم که قراردادهای میلیاردی دارند اما گاهی اندازه واقعی خود را فراموش می کنند و به جای تمرکز روی فوتبال وارد حاشیه هایی می شوند که در نهایت به ضرر خود و تیمشان می شود. بخشی از این را باید در ضعف ساختار انضباطی باشگاه ها جستجو کرد. جایی که عدم سازماندهی مناسب و حضور افراد موثر باعث می شود تا بحث نظم و انضباط در بسیاری از تیم ها به حاشیه برود، در چنین شرایطی وجود شخصیتی که بتواند حد و مرزها را در رختکن مشخص کند اهمیت زیادی پیدا می کند.
در شکل گیری این محیط نمی توان نقش مشاوران، اطرافیان و حتی رسانه های اطراف بازیکنان را نادیده گرفت. یک بازیکن زمانی می تواند خود را بالاتر از تیم تصور کند که احساس کند ساختار باشگاه نمی تواند با او برخورد کند. در این مرحله است که رفتار سهراب بختیاری زاده اهمیت پیدا می کند. او اکنون در تلاش است تا این تصور را تغییر دهد. شاید مسیر سهراب در استقلال نزدیک به راهی باشد که کریم باقری در پرسپولیس طی کرده است. مسیری که در آن یک چهره فوتبال داخلی نه تنها به دلیل توانایی فنی اش مهم است، بلکه شخصیت، سابقه و توانایی مدیریت محیط تیم به او جایگاه ویژه ای می بخشد.
رسیدن به چنین جایگاهی زمان بر است و تنها چند تصمیم منظم نمی تواند کسی را تبدیل به یک پیر واقعی کند، اما آنچه مهم است آغاز این راه است. مسیری که اگر با نتایج تیم و رضایت هواداران همراه باشد می تواند جایگاه سهراب را در استقلال تقویت کند. در فوتبال، نظم و انضباط گاهی حتی از تکنیک هم مهمتر است. مروری بر موفقیت تیم هایی که در سال های اخیر توانسته اند جام قهرمانی را به هواداران خود تقدیم کنند نشان می دهد که داشتن یک بازیکن خوب به تنهایی کافی نیست، تیمی که نظم و انضباط نداشته باشد حتی اگر بازیکنان باکیفیتی داشته باشد در بازی های بزرگ دچار مشکل می شود.
استقلال هم از این قاعده مستثنی نیست. در چنین فضایی رفتار سهراب بختیاری زاده با بازیکنان می تواند یکی از مهم ترین اتفاقات این فصل استقلال باشد. او باید نشان دهد که اقدامات انضباطی فقط واکنش های موقتی نیستند، بلکه بخشی از یک سیاست خاص برای بازسازی فضای ذهنی و رفتاری تیم هستند. بازیکنی به خاطر نام و سابقه اش قرار نیست خارج از تیم شرایط خاصی داشته باشد، بختیاری زاده عملا با این تصمیم مرزش را مشخص کرد و نشان داد در استقلال اول از همه باید به تیم و قوانین آن احترام بگذارد.
حالا استقلال بعد از دربی وارد مرحله مهم تری شده است، حفظ شرایط خوب فقط با مسائل فنی امکان پذیر نیست، تیم باید از نظر روحی هم کنترل شود و اینجاست که نقش سهراب بیشتر می شود. اگر بتواند به این راه ادامه دهد و در حالی که تیمش در زمین نتیجه می گیرد، می تواند چیزی را در استقلال بازگرداند که مدت هاست کمتر دیده شده است: حضور یک بزرگتر واقعی در رختکن. شاید در نهایت ارزش واقعی سهراب بختیاری زاده برای استقلال به تعداد بردها و امتیازات این فصل خلاصه نشود، شاید مهمتر از آن، بازگرداندن این باور باشد که هیچ بازیکنی بزرگتر از تیم نیست.
استقلال برای ادامه فصل به همین نگاه نیاز دارد. تیمی که ستاره ها در آن دیده می شوند، اما قانون بالاتر از نام هاست، اگر سهراب بتواند این تعادل را حفظ کند، می توان گفت اعتماد به او فقط یک انتخاب اجباری یا موقت نبوده است. بلکه ممکن است استقلال بعد از سال ها دوباره یک بازیکن بزرگتر پیدا کند.
به نظر می رسد بعد از سال ها مشکلات انضباطی که حتی در سطح کادر فنی استقلال هم دیده می شد، رفتار سهراب بختیاری زاده نوشدارویی برای استقلال است.