روزنامه اطلاعات نوشت:
– سکانس اول: خارجی، شب، در جمع مردم، کارگردان معروفی میکروفن را می گیرد و می گوید: گوش کن، در جنگ صفین، عده ای شمشیر زیر گلوی امام گذاشتند که صلح کنی و وقتی کار می کرد تمام شد. حالا برای صلح شمشیر زیر گلوی رهبر گذاشته اند اما این شمشیر استعفا است… عده ای هم شعارهای تند می دهند. منظور گوینده از شمشیر و استعفا و شخص تهدید کننده به استعفا روشن است.
– سکانس دوم: داخلی، شب – استودیو
کارشناس دعوت شده صدا و سیما در مورد لزوم ادامه جنگ می گوید هر چند مستقیماً از پزشکان و دولت صحبت نمی شود، اما اینجا همین معنا به ذهن متبادر می شود.
سکانس سوم: جلسه روز، داخلی، دولت
همان فردی که متهم به فشار، شمشیر، سازش و تسلیم است. ابتدا قاطعانه از حقانیت دفاع ملت می گوید و از دلاوری های نیروهای مسلح و البته لزوم حفظ وحدت و وحدت ملی تجلیل می کند و سپس لب به گلایه می گشاید و به صداوسیما و برخی تندروها هشدار می دهد که در مجالس شبانه حقیقت را بگویند و از مشکلات جنگ، تحریم، کوتاهی، تحریم و …. و در یک کلام بیان حقایق و واقعیت ها در رسانه ها و جوامع و ارائه تصویر صحیح از واقعیت ها به جای دل آن.
– سکانس چهارم – روز – داخلی – سوپرمارکت
مردی یک فنجان ماست برمی دارد و به صندوق می آید تا حساب کند. کارت می دهد و کد کارت و رسید دریافت می کند. با تعجب به رسید نگاه می کند: آقا همین یک هفته پیش 250 هزار تومان بود، کی شد 300 هزار تومان؟ و فروشنده می گوید: قیمت ها هر چند روز یکبار تغییر می کند… مرد ناراحت از سوپرمارکت بیرون می رود.
– سکانس پنجم: تحریریه روزنامه داخلی
خبرنگاران در حال گپ زدن هستند. روزنامه ها روی میز هستند. یکی دو نفر هم سایت های خبری را می خوانند.
یکی می گوید: راستی قرار نبود اجناس را زیاد کنند، پس چه شد؟
دیگری می گوید: این ماده به درستی به میزان افزایش حقوق اشاره دارد. حقوق ها واقعا باید دو برابر شود.
و دیگری: و ببینید وزیر نیرو گفت امسال به دلیل ویرانی جنگ و گرمای هوا ناگزیر خاموشی خواهیم داشت.
و دیگری: مجموع خسارت جنگ 250 میلیارد دلار برآورد شده است. با این حساب حتی اگر همه 24 میلیارد پول بلوکه شده ما را بدهند، دردی را دوا نمی کند و…
سکانس ششم، هفتم، هشتم… و ده ها سکانس دیگر… و به نظر می رسد مشکل از خرابی فیلمنامه است. همه باید از یک روایت استفاده کنند و یک انسجام داشته باشند و در خدمت روایت صحیح باشند. اما گویا عده ای ساز خودشان را می زنند و مشکل همین است. مشکلات دیگری نیز وجود دارد.
به عنوان مثال: تلویزیون و رادیو نباید به میلیون ها نفر حقوق بدهند یا برق، آب و گاز کشور را تامین کنند. و آن کارگردان معروف نمی داند که قیاس او خنده دار است. فراموش نکنیم که برای حرف های بی ربطش هیچ سندی ارائه نمی کند.
با اینکه فیلم است اما فراموش می کند که در لوکیشن دیگری است. و مقایسه دو صحنه جنگ با هیچ چسبی به هم نمی خورد. انشاءالله واقعاً در کار ایشان و صدا و سیما نیت غیر خدایی نباشد و واقعاً برای دفاع از نظام و پرچم و ایران تلاش کند. وگرنه خیلی ناجوانمردانه است که کسی پزشکان را با سنگ اندازان و دزدان عصر علی (ع) و نفوذی های سپاه شام در یک ردیف قرار دهد.
یک مؤمن انقلابی و دلسوز در ایران عزیز باید اولاً در هر گفتار و هر عملی نیت خدایی داشته باشد و انسجام و واقعیت را حفظ کند و ثانیاً برای حفظ نظام و کشور و منافع ملی به فکر بهترین تصمیم و اقدام باشد. و نه از روی عاطفه و هیجان غیر منطقی و شور بی پشتوانه عقل، نظر جامع بدهید. ثالثاً راست بگوید و از خودپسندی و خودپسندی بپرهیزد. تهمت نزنید، غیبت نکنید و بسیاری از بایدها و نبایدها را در نظر بگیرید.