اما در طول دههها، دانشمندان تکنیکهایی را برای مطالعه سیاهچالهها با مشاهده اثرات آنها بر ماده اطراف ایجاد کردهاند.
اکنون دانشمندان دانشگاه ناتینگهام در بریتانیا رویکرد جدیدی را برای مطالعه این اجرام آسمانی بسیار مهم، اما در عین حال مشاهده گریزان ایجاد کرده اند. محققان با استفاده از هلیوم فوق سیال (با ویسکوزیته 500 برابر کمتر از آب)، موفق شدند با قرار دادن هلیوم در مخزن با ملخ چرخان، یک شبیه ساز کوانتومی بسازند.
به دلیل اصطکاک بسیار کم و محیط گرداب مانند، این هلیوم خاص شروع به نشان دادن اثرات کوانتومی غیرعادی می کند. این اثرات به تیم اجازه داد تا پدیدههای سیاهچاله مانندی مانند «حالت ringdown» و میدانهای کیهانی در تعامل با گردابهای گرانشی را مشاهده کنند.
سیلک واینفورتنر از دانشگاه ناتینگهام گفت: فیزیک در بسیاری از جاها تکرار می شود. این مجموعه ای از مدل های ریاضی است که بسیار جهانی هستند. اگر ریاضی یکسان است، فیزیک باید یکسان باشد. برای من، آنالوگ ها هدیه ای از طبیعت هستند. یک کلاس کامل از سیستم ها وجود دارند که فرآیندهای فیزیکی یکسانی دارند. درک سیاهچاله ها هم از منظر نجومی و هم از دیدگاه فیزیک عمومی ضروری است.
واینفورتنر افزود: «این به چند دلیل است، اول به این دلیل که سیاهچالهها در شکلگیری جهان بسیار مهم هستند، و دوم به این دلیل که این اجرام جایی هستند که نسبیت عام آلبرت انیشتین و نظریه میدان کوانتومی آزمایششده با زمان با یکدیگر در تضاد هستند. اگر چیزی وجود داشته باشد که دانشمندان از آن متنفرند، آن تناقضات است.
در حالی که Sagittarius A* (سیاهچاله بسیار پرجرم در مرکز کهکشان راه شیری) قطری در حدود 14.6 میلیون مایل دارد، این گرداب های کوانتومی ساخته دست بشر کاملاً ضعیف هستند و فقط چند میلی متر عرض دارند. اما اندازه کوچک آنها در واقع بسیار بزرگتر از گردابه های قبلی ایجاد شده از سیالات کوانتومی است.