شاید به نظر برسد که روزهای داغ فوتبال توانسته توجه مخاطبان جوان را به سمت رسانه های داخلی معطوف کند اما واقعیت اینطور نیست.
از دهه 80 و از زمانی که گوشی های هوشمند وارد بازار ایران شدند سبک زندگی جدیدی شکل گرفت که نام آن را زندگی مجازی گذاشتند. درگیری که هنوز به حال و هوای ایرانیان پر از تعارف و احساسات عادت نکرده است، اما در کمال تعجب پذیرفته شده و تک تک اعضای خانواده را درست در حالی که کنار هم در خانه نشسته اند در انزوا حبس کرده است. امروزه مردم با ذهن خود در دنیای مجازی و با بدن خود در دنیای واقعی زندگی می کنند. نسل های جدید نیز از همین دوگانگی زاده شدند و به مرور زمان رقابت رسانه های سنت گرا که با تیتر روزنامه ها و برنامه های خانوادگی تلویزیونی همراه بود، آتشین و لحظه به لحظه برای جذب مخاطب شد.
فضای مجازی در درک نیازهای مخاطب جوان به حدی پیشرفت کرده است که امروزه وب اینترنت دست و پای خود را بسته است. رسانه های داخلی وقتی چنین وضعیتی را دیدند سعی کردند از آن تقلید کنند. نمایش خانگی و سکوهای داخلی شکل گرفت. برنامه های آبی آن در قالب رئالیتی شو تقلید می شد و سینما و اخبار سعی می کرد از رنگ های جدید و حتی زرد استفاده کند و از چسبندگی آن بکاهد. اما برخلاف دخالت به موقع برخی جوامع، رسانه های داخلی ما این بازی را تا به امروز رها کرده اند. سهم بینندگان جوان تلویزیون، رادیو، خبرگزاری ها و روزنامه ها به حدی کاهش یافته است که کافی است فعالیت یکی از این سریال ها را برای یک روز متوقف کنیم و اعتراضی صورت نگیرد. از سوی دیگر قطع اینترنت و حتی کاهش سرعت آن و هرگونه فیلترینگ پلتفرم ها با اعتراض گسترده در کمترین زمان ممکن همراه است. یک پرسش و پاسخ ساده و نگاهی به شبانه روز یک کاربر جوان ایرانی نشان می دهد که علیرغم بی توجهی به خوراک رسانه ای جذابش، فضای مجازی برای او اولویت دارد و حتی اگر بخواهد فوتبال تماشا کند، ترجیحش رسانه داخلی نیست.
در واقع در بزرگترین رویدادها و رویدادهایی که رسانهها میتوانند میلیونها مخاطب را جذب کنند، به دلیل چارچوب تعریفشده فعالیتشان، بیشتر به بقای خود فکر میکنند تا افزایش مخاطب. چنین شرایطی باعث می شود رسانه های داخلی افکار کاربران جوان خود را هدایت نکنند. بلکه مثلاً این هوش مصنوعی و برنامه های مخفی در اینستاگرام است که سلیقه او را شکل می دهد. در دورههای قطعی اینترنت یا فیلتر شبکههای اجتماعی، بارها مشاهده شده است که پلتفرمهای داخلی نتوانسته آنطور که باید مخاطب را جذب کند و اگر مخاطب مجبور به مراجعه به آنها شود، پس از تغییر شرایط دوباره به بسترهای خارجی بازمیگردند.
برای کاربر جوانی که در دنیای اطلاعات اینستاگرام غرق شده است، نشان دادن آب برای خودش یک گل است. ذهن او شکستن محدودیت های اطلاعاتی را تجربه کرده است و حالا اگر نام برخی روزنامه ها و خبرگزاری ها را از او بپرسید، ممکن است پاسخ های شگفت انگیزی دریافت کنید. در واقع تمام چالش های اکثر رسانه های داخلی به جای تریبون سازی، معطوف به موضوع مخاطب ضعیف امروز هستند تا به فردا برسند.