رضا داودنژاد بازیگر خانواده ای هنری بود، پدرش علیرضا داودنژاد (فیلمنامه نویس و کارگردان) و عمویش محمدرضا داودنژاد (بازیگر) از دهه شصت شروع به کار در سینما کردند. رضا داودنژاد از کودکی (۶ سالگی) جلوی دوربین رفت اما بعدها به غیر از فیلم های پدرش با کارگردانان دیگر سینما، تلویزیون و شبکه نمایش خانگی هم همکاری کرد.
نکته قابل تامل این بود که اکثریت قریب به اتفاق مخاطبان از این مرگ نابهنگام متاثر و اندوهگین شده بودند و در فضای مجازی هر فردی به هر نحوی که می توانست در این غم و ناراحتی شریک می شد. با نظرات، پست ها، داستان ها و …
کلماتی که اندکی معنای منفی دارند هرگز به میان نیامدند (مثل سلبریتی، سینمای آقازاده و…) همه اذعان داشتند که رضا بازیگری توانا و بسیار دوست داشتنی است که لبخند را بر لبان مردم می آورد و در دل و ذهن مردم جای می دهد. او جان مردم را پیدا کرده بود، واقعی بود.
رضا داوودنژاد در کنار علیرضا داوودنژاد و محمدرضا داوودنژاد
در روز وداع و خاکسپاری، مراسم تشییع و… علاوه بر مردم و هواداران رضا داودنژاد و دوستان و همکارانش، هنرمندان بسیاری در کنار خانواده داودنژاد گرد هم آمدند تا بار سنگین این اندوه را از دوش خود بردارند. قلبها. مدیران سابق و فعلی سینما و تلویزیون از سراسر جهان درگذشت این بازیگر ایرانی را با ارسال پیام و یا حضوری تسلیت گفتند. در این غم بزرگ همدردی بسیار بود.
رضا داودنژاد و خانواده اش قطعا در این موارد بسیار تاثیرگذار هستند و اینکه خانواده داودنژاد با هدایت علیرضا داودنژاد چند فیلم خانوادگی خاص به سینمای ایران دادند که حتی کل خانواده با پسرعموهایشان بازی کردند. و دیگر اعضای خانواده و راوی آن ها مسئول موقعیت ها و درگیری های امروزی خانواده های ایرانی بودند، حالا این مرگ یکی از اعضای اصلی این خانواده به غم مشترک بسیاری از مردم ایران تبدیل شده است.
اتفاق آموزنده دیگر این بود که چند روز پس از درگذشت رضا، علیرضا داودنژاد ویدئویی از لحظه ای خاص از رابطه عروسش و پسرش منتشر کرد و به صراحت از همراهی ده ساله غزل بدیعی (همسر رضا) تشکر کرد. و زحمت کشید و خطاب به عروسش نوشت:
«ترانه ای بدیع از اسطوره عشق و وفاداری به همسر
مخصوصاً در ده سال بیماری رضا مثل پروانه دور او بود. عروس عزیزم تو برای همیشه در قلب من جای داری…”
این قدردانی علیرضا داودنژاد از عروسش اقدامی بسیار زیبا و انسانی است که نشان داد با همه غم و ناراحتی که دارد تمرکز دارد و می داند این روزها چه غم بزرگی در دلش نشسته است. چقدر خوب است که همیشه زحمات، وفاداری و عشق دیگران را با صدای بلند قدردانی و ستایش کنیم.
پست علیرضا داوودنژاد برای تشکر از شعر زیبای عروسش
من به برخی از افراد حاضر در این مراسم انتقاد دارم، واقعا برای من قابل درک نیست که وقتی بازیگر یا هنرمندی برای فوت دوست یا همکارش به چنین مراسمی آمده است، چگونه می توانی به سراغش بروی و از او بخواهی که بگیرد. یک سلفی آن هنرپیشه، هنرمند، سلبریتی یا… را با خود ببرید با دنیایی از غم و اندوه آمده است تا به دوست یا همکار درگذشته ادای احترام کند.
اگر عاشق آن هنرمندی هستید که می خواهید با او عکس یا سلفی بگیرید، به فکر دل و غم او باشید، در این لحظات پر از غم و اشک به احساس انسانی و حریم خصوصی او احترام بگذارید.
عکسی که با هنرمندی در مراسم تشییع جنازه دوستش می گیرید چه ارزشی دارد جز اینکه یک فرد فرصت طلب و بی ملاحظه می خواهد از هر اتفاق خوشایند و ناخوشایندی خاطره ای برای خود بسازد تا به چهار نفر دیگر نشان دهد و… گفت که «هر کلمه ای جایی دارد و هر نکته ای جایی دارد» از آن بگذریم.
بالاخره هیچ چیز در این دنیا جای خالی رضا را برای خانواده داودنژاد پر نمی کند و این روزها بسیار غمگین و غمگین هستند اما چقدر باعث افتخار است که خانواده ای با فوت یکی از عزیزانشان چنین توجه و همدردی مردم را در کنار خود احساس کنند. . انجام دادن
روح رضا داوودنژاد شاد و یادش را گرامی میدارم و برای خانواده محترمش صبر جمیل آرزومندم.