به گزارش خبرگرافی، فرانسوی ها پس از چهار مسابقه با پیروزی های قاطع یکی از مدعیان اصلی قهرمانی هستند اما در عین حال سوال قدیمی «تیم ملی فرانسه چقدر فرانسوی است؟ هنوز در داخل کشور مورد بحث است.
ستاره هایی مانند کیلیان امباپه، عثمان دمبله و مایکل اولیسه هر کدام ریشه در کشورهای آفریقایی یا خانواده های مهاجر دارند، اما همگی در فرانسه بزرگ شده اند و پیراهن این کشور را بر تن کرده اند. از بین 99 بازیکن متولد فرانسه که در جام جهانی حضور دارند، تنها 26 نفر برای تیم ملی فرانسه بازی می کنند و بقیه در تیم های ملی کشورهای مختلف بازی می کنند. این نشان می دهد که سیستم فوتبال فرانسه آنقدر استعداد تولید می کند که بسیاری از کشورهای دیگر نیز از بازیکنان فرانسوی بهره می برند.
با وجود این موفقیت، فرانسه هنوز بیش از هر کشور دیگری در مورد ترکیب نژادی تیم ملی خود اختلاف نظر دارد. برای سالها، منتقدان راستگرا حضور گسترده بازیگران سیاهپوست و عرب را نشانه تغییر هویت ملی میدانستند، در حالی که آمار نشان میدهد که نزدیک به یک پنجم جمعیت فرانسه را شهروندان عرب یا آفریقایی تشکیل میدهند.
این اختلاف سابقه طولانی دارد. در سال 1996، ژان ماری لوپن، رهبر وقت راست افراطی، تیم ملی را “مصنوعی” توصیف کرد و مدعی شد که فرانسه بازیکنان خارجی را به نام تیم ملی معرفی کرده است. در حالی که تقریبا تمام اعضای آن تیم متولد فرانسه هستند. دو سال بعد، همین تیم با قهرمانی در جام جهانی 1998 به نماد فرانسه چندفرهنگی تبدیل شد، اگرچه بسیاری از بازیکنان از جمله زین الدین زیدان و لیلیان تورام تاکید کردند که موفقیت ورزشی به معنای پایان تبعیض و نژادپرستی نیست.
همین مسیر امروز هم ادامه دارد. امباپه، کاپیتان تیم ملی فرانسه، برخلاف بسیاری از ستاره های بزرگ فوتبال جهان، بارها علیه راست افراطی موضع گرفته است. او قبل از انتخابات 2024، کسب قدرت توسط حزب مجلس ملی به رهبری مارین لوپن را “فاجعه بار” خواند و از شهروندان خواست مسئولانه رای دهند. مارکوس تورام همچنین هشدار داد که مردم باید از به قدرت رسیدن این حزب جلوگیری کنند.
امباپه در مصاحبه ای در آستانه جام جهانی تاکید کرد که بازیکنان فوتبال ابتدا شهروند هستند و حق دارند در مورد آینده کشورشان اظهار نظر کنند. در فرهنگ سیاسی فرانسه واژه شهروند معنای عمیقی دارد و از انقلاب فرانسه نماد مسئولیت اجتماعی و مشارکت در سرنوشت کشور بوده است.
دیدیه دشان سرمربی تیم ملی با وجود اینکه ترجیح می دهد بازیکنان کمتر وارد بحث های سیاسی شوند اما هیچگاه آنها را از اظهار نظر منع نکرده است. وی تاکید کرد که بازیکنان مانند سایر مردم شهروند هستند و حق اظهار نظر دارند.
امباپه در طول جام جهانی بار دیگر با کنایه از راست افراطی خبرساز شد و نشان داد که همچنان از موقعیت اجتماعی خود برای دفاع از تنوع و برابری استفاده می کند. او حتی در دوران نوجوانی پس از افشای تلاشهای برخی از مدیران فوتبال فرانسه برای محدود کردن تعداد بازیکنان غیرسفیدپوست در آکادمیها، گفت که بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال اغلب سیاهپوست یا عرب بودند.
فرانسه در زمین مسابقه یکی از آماده ترین تیم ها برای جام حذفی است و خیلی ها معتقدند اگر این تیم بخواهد به راحتی می تواند قهرمان جهان شود. اما نویسنده مقاله به نکته جالبی اشاره می کند; اکثر هواداران فرانسوی حاضر در ورزشگاه ها سفیدپوست هستند، در حالی که اکثر ستاره های این تیم از خانواده های مهاجر هستند. همچنین پیش بینی می شود پس از پایان جام جهانی، زین الدین زیدان به عنوان اولین سرمربی غیر سفیدپوست تاریخ تیم ملی فرانسه جایگزین دشان شود. اتفاقی که بی شک یک بار دیگر واکنش جریان های راست افراطی را به دنبال خواهد داشت. در فرانسه، تیم ملی فوتبال فقط یک تیم ورزشی نیست. بلکه آینه تضادهای هویتی، سیاسی و اجتماعی این کشور است.