تجزیه و تحلیل ها نشان داد که این شهاب سنگ یک شهاب سنگ است، طبقه بندی ای که تنها برای 80 شهاب سنگ از 70000 شهاب سنگی که تاکنون پیدا شده است اعمال می شود. درست پس از نیمه شب 21 ژانویه، یک شهاب سنگ نزدیک به یک متری وارد جو زمین شد و پس از اینکه به عنوان یک توپ آتشین فروزان در بسیاری از اروپا دیده شد، در نزدیکی برلین، آلمان، تکه تکه شد.
به گزارش فرادید، زمانی که دانشمندان برای بازیابی و طبقه بندی قطعات این شهاب سنگ به محل حادثه رسیدند، چیزی بسیار نادر را کشف کردند: این سنگ ها متعلق به گروه بسیار غیرعادی از شهاب سنگ ها به نام obrites بودند که هنوز برای محققان یک معما باقی مانده است. قبل از این رویارویی جدید، تنها 80 شهاب سنگ از حدود 70000 شهاب سنگی یافت شده به عنوان شهاب سنگ طبقه بندی شده بودند.
دنیس ویدا، محقق فیزیک شهابسنگها، میگوید: «در حال حاضر هیچ اتفاق نظری در مورد منشأ شهابها وجود ندارد و چندین نامزد پیشنهاد شده است: خانواده شهابسنگ نیسا، آیگر 3103 و حتی سیاره عطارد». آنها تنها 1 درصد از کل شهاب سنگ های شناخته شده را تشکیل می دهند که در واقع آنها را بسیار نادر می کند.
ستاره شناس مجارستانی کریستین سارنکی برای اولین بار شهاب 2024BX1 را حدود سه ساعت قبل از برخورد مشاهده کرد و ناسا مسیر آن را برای پیش بینی محل سقوط آن ردیابی کرد که خود یک شاهکار نادر است. این شیء به کسی آسیب نرسانده است.
با خبر برخورد شهاب سنگ آسمانی، شکارچیان شهاب سنگ در ریبک که روستایی نزدیک برلین است شروع به جستجو کردند. اما این جستجو چالش برانگیز بود زیرا بر خلاف اکثر شهاب سنگ ها که دارای پوسته نازکی از شیشه سیاه هستند، ابریت ها براق یا تیره به نظر نمی رسند. کریستوفر هامان از موزه تاریخ طبیعی برلین می گوید: «ابریت ها بیشتر شبیه گرانیت خاکستری هستند. آنها کاملاً متفاوت از سایر شهاب سنگ ها به نظر می رسند. بنابراین، شناسایی آنها در زمین دشوار است.»
جاناتان اوکالاگان از نیویورک تایمز گزارش می دهد که پیتر جنیسکنز، ستاره شناس SETI ساعاتی پس از شنیدن خبر برخورد BX1 2024 از کالیفرنیا به آلمان پرواز کرد. او در گذشته در سه جستوجوی شهابسنگ دیگر شرکت کرده بود، اما چندین روز طول کشید تا او و تیمی از دانشآموزان و داوطلبان آخرین تکههای این شهابسنگ به اندازه گردو را پیدا کنند.
یافتن آنها به طرز مرموزی دشوار بود، زیرا از دور شبیه سنگ های دیگر روی زمین هستند، اما از نزدیک، نه! در نهایت، پس از اینکه تیم لهستانی از شکارچیان شهاب سنگ اولین قطعه را شناسایی کردند و به ما نشان دادند که به دنبال چه چیزی باشیم، توانستیم شهاب سنگ ها را شناسایی کنیم. کمک آنها ارزشمند بود، زیرا دو ساعت بعد، تیم جنسکنز اولین قطعه آنها را نیز شناسایی کرد. تا زمانی که جستجو به پایان رسید، آنها بیش از 20 قطعه از شهاب سنگ را جمع آوری کردند.
طبقه بندی رسمی به نام aubrite توسط موزه تاریخ طبیعی برلین پس از ارزیابی کانی شناسی با یک میکروپروب پرتو الکترونی ارائه شد. سپس کمیسیون بین المللی نامگذاری انجمن هواشناسی آن را تایید کرد. مجموعه موزه شامل قطعه ای از اولین شهاب سنگ شناخته شده است که در سال 1836 در نزدیکی روستای Aubres در فرانسه سقوط کرد که همان شهاب سنگ است.
انسگر گرشک، مدیر علمی مجموعه شهاب سنگ های موزه می گوید: «بر اساس این شواهد، ما توانستیم یک طبقه بندی تقریبی نسبتاً سریع انجام دهیم. این امر اهمیت بسیار زیاد مجموعه ها را برای تحقیق تایید می کند. تا کنون، تنها موادی از 11 سقوط مشاهده شده دیگر از این نوع در مجموعههای شهابسنگ در سراسر جهان وجود دارد.
در حالی که عطارد منبع بالقوه شهاب سنگ های Obrit است، برخی از ستاره شناسان آن را در مورد دوم بعید می دانند. مدار اولیه محاسبه شده 2024BX1 گسترده تر به نظر می رسد، به این معنی که از خارج از مدار زمین آمده است. مارک فرایز، دانشمند سیارهشناسی در مرکز فضایی جانسون ناسا، میگوید: «بنابراین، این جسم مستقیماً از عطارد نیامده است.
با این حال، به نحوی، ممکن است به طور غیر مستقیم از عطارد آمده باشد، زیرا ممکن است این سیاره مدت ها پیش ابریت هایی را به کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری پرتاب کرده باشد و یکی از آنها به زمین راه یافته باشد، و شاید این توجیه آن باشد. دامنه وسیع