این مقاله می گوید که چین در خاورمیانه بر خلاف آمریکا، به جای مداخله نظامی، تغییر رژیم و همسویی ایدئولوژیک، بر عدم مداخله، توسعه اقتصادی، ارتباط زیرساختی و میانجی گری سیاسی تکیه می کند. نویسنده معتقد است واشنگتن موضع پکن در قبال ایران و منطقه را درک نکرده و انتظار کمک از چین اشتباه بوده است. از دیدگاه نگارنده، چین با نفوذ اقتصادی، اعتمادسازی و دیپلماسی متوازن خود، الگوی پایدارتری نسبت به سیاست های تهاجمی آمریکا و اسرائیل در خاورمیانه ارائه می دهد.