پنج بازیکن را نام ببر

به گزارش خبرگرافی، پس از پایان جام جهانی، رافائل لیائو و نونو تاوارش دو بازیکن تیم ملی پرتغال با انتشار جمله ای در اینستاگرام خود موجی از انتقادات را به همراه داشت: «خب دخترا، جام جهانی تموم شد، می تونید جلوی تظاهر به فهمیدن فوتبال رو بگیرید.»

لیائو پس از اعتراضات این پست را حذف کرد، اما به جای عذرخواهی گفت که این فقط یک شوخی است. با این حال، برای بسیاری از زنان علاقه مند به فوتبال، چنین “شوخی هایی” یادآور فشار مداوم برای اثبات علاقه و دانش خود به این ورزش است.

ماری، یکی از هواداران پاری سن ژرمن که سال‌ها در شبکه‌های اجتماعی فعال بوده، می‌گوید با وجود اینکه از کودکی مسابقات را با پدرش دنبال می‌کرده است، اما هنوز در مورد اطلاعاتش اغلب زیر سوال می‌رود.

او می‌گوید: من صبح، ظهر و شب در مورد پاری سن ژرمن صحبت می‌کنم، اما باز هم برخی از مردان به من می‌گویند: پنج بازیکن از پاریس را نام ببر.

مونا ساماسا، تولید کننده محتوای فوتبالی نیز تجربه مشابهی دارد. او این صفحه را با هدف آموزش قوانین فوتبال، معرفی بازیکنان و توضیح مسابقات برای بانوان راه اندازی کرد. استقبال از این صفحه بسیار سریع بود و تنها در دو روز نزدیک به 10 هزار دنبال کننده جذب کرد.

اما با افزایش مخاطبان ویدیوهای او، موجی از پیام های جنسی شروع شد. برخی از کاربران از او می خواستند در حین پخش زنده جمله ای بگوید تا ثابت کند فوتبال را می فهمد. حتی وقتی داشت ترکیب یک تیم را آنالیز می کرد. او می‌گوید: «این آزمایش‌ها را که از زنان می‌دهند، هرگز از مردان انجام نمی‌دهند».

فوتبال؛ قلمرو مردانه؟

پیام هایی مانند «برو در مورد آشپزی صحبت کن» یا «برو آرایش کن» از جمله حملاتی است که بسیاری از زنان فوتبال دوست در فضای مجازی دریافت می کنند.

مونا می‌گوید ابتدا صفحه‌اش فضایی تقریباً کاملاً زنانه و دوستانه داشت، اما پس از پخش شدن یکی از ویدیوها، توهین‌ها و حتی تهدیدها شروع شد: «یک ساعت پیش همه چیز خوب بود، اما تو برمی‌گردی و ناگهان با موجی از توهین‌ها مواجه می‌شوی: چیزی از فوتبال نمی‌فهمی، احمقی.

حتی اصطلاح “Fotics” که در اصل برای هواداران سطحی یا کسانی که فقط در صورت موفقیت تیم ها طرفدار می شوند، اطلاق می شد، اکنون اغلب برای اشاره به زنان استفاده می شود.

به گفته ماری، این یک پارادوکس است. زیرا زنان برای جلوگیری از حملات باید دانش بیشتری در مورد فوتبال کسب کنند، در حالی که مردان معمولاً حتی با تحلیل های اشتباه زیر سوال نمی روند.

مشکل فقط شبکه های اجتماعی نیست

این نابرابری در رسانه های ورزشی نیز دیده می شود. رسانه های فرانسوی برای پوشش خبری جام جهانی 150 خبرنگار اعزام کردند که تنها 10 نفر از آنها زن بودند. در مطبوعات مکتوب، از 80 مجوز روزنامه نگاری، تنها دو مجوز به زنان داده شد.

برخی از روزنامه نگاران زن تجربیاتی مانند نادیده گرفته شدن، رفتار تحقیرآمیز در مناطق ویژه مصاحبه، و حتی خطاب به آنها با واژه عمومی «بچه ها» به جای اشاره مستقیم به حضور زنان گزارش کرده اند.

با این حال بسیاری از هواداران زن فوتبال با طنز و حضور بیشتر در فضای عمومی سعی در شکستن این محدودیت ها دارند. در تیک توک، هشتگ‌هایی مانند «او می‌گوید من فوتبال را نمی‌فهمم، وقتی…» به وجود آمده است تا در این آزمون‌های مداوم شوخی کند.

به نظر می رسد که تغییرات به آرامی آغاز شده است. از جمله گزارش هایی که حاکی از آن است که زین الدین زیدان، گزینه آینده نیمکت نشینی تیم ملی فرانسه قصد دارد زنان بیشتری را در کادرفنی خود به کار گیرد. اما هنوز باید منتظر ماند و دید که آیا واقعاً فوتبال تا جام ملت های اروپا 2028 به فضای مساوی تری تبدیل می شود یا خیر.