در گوشه ای از پارک، سازه ای موزاییکی به شکل سر مار وجود دارد که آب را به داخل حوض کوچکی می ریزد. گلخانه دیگری نورهای رنگارنگ را از طریق سقف شیشه ای رنگارنگ به داخل می اندازد و مسیرهای پیچ در پیچ در میان تپه های چمنزار بازدیدکنندگان را در منظره ای روانگردان حرکت می دهد. گویی وارد دنیایی شده اند که مستقیماً از ذهن یک معمار و طبیعت اطراف نشات گرفته است.
برای شناخت معماری سنوسیان باید به پیوند عمیق آثار او با دنیای طبیعی و حیوانات توجه کرد. یکی از اشکالی که در آثار او بارها تکرار می شود، مار است. حتی لوگوی پارک نیز تصویری از یک مار صورتی و کارتونی است که به صورت مارپیچی در حال حرکت است.
انتخاب این نماد کاملا آگاهانه است. Quetzalcoatl نام یکی از خدایان مهم اساطیر آزتک است که به شکل یک مار پر به تصویر کشیده شده است.
در محوطه پارک، مریم بزرگ با رنگ کرم و پوشیده از موزاییک، به شکل آبشاری کوچک طراحی شده و از بالای محوطه به مناظر اطراف می نگرد. آمفی تئاتر منحنی و مسیرهای زیگزاگ نیز با خطوط و حرکات بدن مار ارتباط برقرار می کند. حتی یک مجسمه گیاهی از چمن بیرون می آید که شکل یک خزنده با دو نیش را تداعی می کند.
در اینجا مار صرفاً یک عنصر تزئینی نیست. بلکه به یکی از زبان های اصلی معماری سنوسی تبدیل شده است. خطوط منحنی، حرکت مارپیچی و اشکال سیال، همگی تلاش میکنند تا معماری را از هندسه خشک و مستقیم ساختمانهای معمولی جدا کنند.
بتن مسلح سنوزین و مشبک
برخی از سازه های ارگانیک اطراف پارک با استفاده از روشی ساخته شده اند که سنوسیان بارها در پروژه های خود از آن استفاده کرده است: بتن مسلح مشبک.
در این روش ابتدا میله های فلزی مانند اسکلت بدنه در جای خود قرار می گیرند و ساختار اصلی ساختمان را تشکیل می دهند. سپس با استفاده از مش های سیمی فرم های منحنی و شیب دار ایجاد می شود. در مرحله بعد این شبکه فلزی با ملات پوشانده می شود تا پوسته ای جامد و یکپارچه تشکیل شود.
این تکنیک به معمار اجازه می دهد تا فرم هایی ایجاد کند که در ساختمان های معمولی بسیار دشوار است. دیوارهایی که به آرامی خم می شوند، سقف هایی که بدون مرز مشخص به کف می رسند و فضاهایی که بیشتر شبیه یک غار، تپه یا موجود زنده هستند تا یک ساختمان معمولی.
ساختن با زمین، نه در برابر زمین
فلسفه پشت پارک کوتزالکواتل را می توان در دیدگاه سنوسیان از رابطه انسان و طبیعت یافت: انسان نباید از غرایز اولیه و طبیعت بیولوژیکی خود جدا شود. باید به خاطر داشت که از طبیعت سرچشمه می گیرد و جستجوی خانه را نمی توان از ریشه های طبیعی آن جدا کرد.
بر این اساس سنوسیان به جای ایجاد محیطی مصنوعی بیگانه با طبیعت سعی در قرار دادن فضاهای انسانی در منظر طبیعی دارد. آمفیتئاترها، حوضها، مسیرها و گلخانههای پارک بهجای روی زمین در آن تعبیه شده است.
در معماری او، زمین فقط سکویی برای ساخت و ساز نیست. زمین خود بخشی از ساختمان است. تپه ها به دیوار تبدیل می شوند، پوشش گیاهی سقف را می پوشاند و خطوط منحنی ساختمان ها با فرم های طبیعی اطرافشان ادامه می یابد.
