مرتضی نعمت اللهی در سال 1324 در اصفهان به دنیا آمد. وی دارای مدرک فوق لیسانس زیبایی شناسی از دانشگاه سوربن پاریس (ناتمام) و لیسانس مجسمه سازی از دانشکده هنرهای زیبای تهران بود.
وی چندین دوسالانه و نمایشگاه انفرادی و گروهی در تهران، پاریس و اصفهان را در کارنامه خود داشت، همچنین چندین اثر فضای شهری در اصفهان، تهران و کرج حاصل کار نعمت اللهی است. عضویت در هیات انتخاب دومین دوسالانه مجسمه های شهری نیز از دیگر فعالیت های این هنرمند محسوب می شود.
تندیس های معروفی از وی مانند مجسمه شیخ بهایی، فردوسی و علی اکبر اصفهانی در نقاط مختلف اصفهان به نمایش درآمده است.
مجسمه «تیران» که حس پرواز را تداعی می کند و به گفته این هنرمند فقید شکل شعله شمع دارد، یکی از معروف ترین آثار مرتضی نعمت اللهی است. این اولین مجسمه انتزاعی بود که در سال ۱۳۷۲ در اصفهان و ایران در فضای عمومی قرار گرفت و حرکت هنر شهری و فیگوراتیو را به سمت انتزاع نوید داد.
بزرگترین دستاورد این هنرمند از مطالعه و آشنایی با بسیاری از اندیشمندان و هنرمندانی چون یوسف اسحاق پور، فریدون رهنما و امیرحسین آریان پور، یادگیری روش شناسی و روش تحقیق در مجسمه سازی است. اقتباس از مجسمه سازی روشمند یکی از مهم ترین ویژگی های آثار مرتضی نعمت اللهی است. در واقع فضای زندگی هنرمند به عنوان ابزاری برای کار هنری با مسائل روش شناختی مرتبط بود. او با تحصیل و تحصیل در زمینه زیبایی شناسی و فلسفه هنر توانست شیوه خلق آثار تجسمی را با فضای زیستی و مسائل شهری همسو کند.
او در مصاحبه ای در سال 2012 گفت؛ وی ادامه داد: در مورد مجسمه های شهری و به طور کلی شهر، این طور نیست که تعریفی وجود نداشته باشد، چرا شهر در کتاب ها تعریف شده است، اما اینجا با وجود اینکه در این زمینه تحصیلات زیادی داریم، تصور نمی شود چیزی جای خودش را داشته باشد. تغییر می کند و یک شهر متاثر از همه اتفاقات دنیاست امروز ما مجبوریم برای هر کاری از افراد متخصص در مقابل شهرهای بزرگ دنیا استفاده کنیم و اینکه علم و فناوری و مواد همه به یک جا رسیده اند، زیرا این دستاوردها متخصص شده اند و نمی دانم مدیران ما در چه موقعیت هایی هستند و اگر چه کسانی در حال انجام آن هستند بهترین کار را انجام می دهند. سر جایش باشد.”