ایران در نقطه حساسی از تاریخ معاصر خود قرار دارد. نه خوش بینی ساده انگارانه راهگشاست و نه بدبینی فلج کننده. واقعگرایی مستلزم آن است که تهدیدها را جدی بگیریم، اما در عین حال فرصتها را ببینیم. کشورهایی که بحرانهای بزرگی را پشت سر گذاشتهاند معمولاً در یک برهه تاریخی تصمیم میگیرند که راه دوم را بین ادامه فرسایش و آغاز بازسازی انتخاب کنند. هدف باید ایجاد امنیت پایدار باشد