لبخند آزیتا لاچینی در ۸۵ سالگی/ بیوگرافی

در بخشی از روایت این دیدار به قلم مریم رحیمی آمده است: «و چه عجیب بود دیدار این هنرمند پیشکسوت، با دیدن چهره مهربان و لبخند شیرین و استقبال گرم و صمیمی او، احساس ورود به خانه. یکی از عزیزان بسیار نزدیک، شبیه یکی از اعضای خانواده، با من دست داد و هر چه بیشتر می گذشت، این احساس بیشتر می شد.

یواشکی می خواهم بگویم دیدن این خانم در اطراف، مخصوصاً برخی از نقش هایش که خشن و گاهی منفی بودند و علاوه بر آن، شاید چهره قوی، نگاه تیز و نافذ و زاویه ابروهایش باعث شد. تصور یک شخصیت جدی و شاید کمی خشن.

اما آن روز خانمی پر از نشاط و شیطنت و انرژی و محبت را دیدم که دوست داشت همیشه از مهمانانش پذیرایی کند و با خاطرات شیرین و شوخ طبعی خاص خود از آنها پذیرایی کند.

از بدو ورود آنقدر خاطره گفتند و آنقدر شیرین تعریف کردند که همه حالمان عوض شد و هر دو خندیدیم و لذت بردیم از اینکه این هنرمند عزیز با وجود بازنشستگی از بازیگری و خانه نشینی طولانی مدت، هنوز هیجان زده و پر انرژی و قدرتمند

این افکار متعلق به زمانی بود که هنوز درد دل نکرده بودند و از غم های نهفته در دل سخنی نگفته بودند. خندیدی حالا میخوام یه چیزی بگم و گریه ات کنم.

و از بیماری سخت دخترشان و رنجی که برای درد این دختر می کشند می گویند و جز دعا کاری از دستشان بر نمی آید.

و البته می دانستیم که آنها قبلاً درد جدایی از دو پسر و دو همسرشان را در زندگی خود تجربه کرده اند و با اینکه صبور و شکرگزار هستند اما مشخص است که زندگی پر فراز و نشیبی را سپری کرده اند.

و البته بیماری دخترشان این روزها خیلی دلشان را به درد آورده بود اما باز هم قبول نکردند.

حتی بعد از گفتن بیماری دخترشان دوباره سعی می کنند فضا را عوض کنند و با شیرینی خاص خودشان لبخند می زنند و می گویند این روزها فقط گریه می کنم اما حالا به احترام حضور شما عصبانیت را قورت می دهم و تمام می شود. غم و لبخند من زدم

و برای من شگفت انگیز بود، با خودم فکر کردم که باید خیلی قوی باشی تا بتوانی غم خود را پشت یک لبخند پنهان کنی و عشق و احترام نشان دهی و شادی را با این همه رنج و گرما پخش کنی.

لازم به ذکر است که مدتی بعد از این دیدار به ما اطلاع دادند که متأسفانه خانم لاچینی دختر خود را از دست داده است و امروز که با ایشان تماس گرفتم متوجه شدم که هشت روز پیش خواهر خود را نیز از دست داده اند و بیش از پیش نماز خواندیم. . باشد که قوی و صبور باشند.

و آرزوی همه را یادآوری کردیم که بگویند:

امیدوارم همیشه سالم، قوی و قدرتمند باشید.

آمین »

آزیتا لاچینی در پنجم دی ماه 1317 در بازار قوامالدوله در کوچه وزیرنظام تهران به دنیا آمد. سه سال بعد از ازدواج زودهنگام همسرش در سن 11 سالگی فوت کرد که حاصل این ازدواج یک دختر و یک پسر بود. او پسرش را زمانی که تنها چند ماه داشت به دلیل بارداری در سنین پایین از دست داد.

آزیتا لاچینی در یکی از مصاحبه های خود اشاره می کند که پس از مرگ همسرش، زمانی که آزیتا لاچینی 13 ساله بود، دختر دو ساله اش را از او گرفتند و او به خانه پدری بازگشت و تحصیلات خود را ادامه داد.

در سال 1334 دوباره ازدواج کرد و حاصل این ازدواج 5 فرزند است. در این میان دو پسرش به دلایل مختلف در سنین پایین از دنیا رفتند. پخش و اجرای نمایش های رادیویی را از سال 1337 آغاز کرد. آزیتا لاچینی توسط همسر دومش «امیر مظفرالدین لاچینی» وارد عرصه بازیگری شد و نام خانوادگی او را برای خود انتخاب کرد.

در سال 1340 اولین کار خود را در تئاتر و در سال 1341 در فیلم تجربه کرد مسافری از بهشت وی به کارگردانی نصرت الله وحدت به عنوان بازیگر سینما بازی کرد. آزیتا لاچینی پس از فوت همسر دومش با فیروز بهجت محمدی ازدواج کرد که در سال ۱۳۷۸ درگذشت.

آزیتا لاچینی در 24 فیلم سینمایی در کارنامه کاری خود به ایفای نقش پرداخته است از جمله: رگ خونی، آبی، دزد عروسک، سفر ماجراجویی، پرنده کوچک خوشبختی، شیرسنگی، مسافری از بهشت ​​و…

پنجاه و پنج سریال تنها بخشی از رزومه تلویزیونی این هنرمند است. سریال هایی شامل: پایتخت 1، ستایش، چاردیواری، همه بچه های من، آواز زیر باران، پاتوق، سال های برف و بنفشه، بانوی دیگر، با من بمان، سراق جادو، مدرسه مادربزرگ، دبیرستان خضراء، در پناه تو، پدرسالار، امام علی، آقای دلار، سقوط صحرا و…

برخی از فعالیت های صداپیشگی لاچینی عبارتند از: سال های دور از خانه، بچه های مدرسه والت، داستان زندگی، حنا دختی از مزرعه، دور از جامعه خشمگین، رامکل و …