فریدون جیرانی در گفتگو با منوچهر محمدی یکی از تهیه کنندگان قدیمی موضوع بحران اقتصادی سینما را مطرح کرد و طی آن از مشکلات امروز سینما و همچنین حذف طبقه متوسط جامعه پرهیز کرد.
محمدی گفت: شاید نیاز به کار پژوهشی باشد اما به نظر من علائم بحرانی این اقتصاد از دهه 70 و اوایل دهه 80 ظاهر شد. دلیلش روشن است. اقتصاد سینما بخشی از اقتصاد کلان کشور است و اساسا ربطی به مدیریت های مختلف با سلایق مختلف وزارت ارشاد ندارد. چند ماه پیش در جلسه ای با مسئولان ارشاد شرکت کردم که یکی از مشکلات سینمای ایران را برشمردم، شاید در آن جلسه پیشنهادی را به جمع دوستانی از دولت و تشکل های صنفی که در آنجا بودند ارائه کردم. رأس آن کاهش ارزش پول ملی و تورم بسیاری از اقلام بود. بود، اما من به این دو مورد اشاره کردم.
همانطور که می بینید از دهه 80 تورم ما آرام آرام رو به افزایش بوده و ارزش پول ملی ما شروع به کاهش کرده است. ما به جایی رسیده ایم که اکنون هستیم. یعنی صحبت از 20 تا 25 میلیارد تومان برای یک فیلم متوسط معمولی بسیار عادی تلقی می شود. اقتصاد باید بچرخد تا فیلم درآمد و سود داشته باشد تا بتوانید کار بعدی را شروع کنید یا پولتان برگردد تا بتوانید کار کنید. وقتی این چرخه از بین می رود، چند تلفات می توانید وارد کنید. به معنای شکست مداوم پس از شکست است. طبیعتا عده ای هدیه این رشته را به جلسه می دهند و می روند. اگر بخواهید فهرستی تهیه کنید، رشد جمعیت، کاهش ارزش پول ملی، قطع ارتباط اقتصادی ما با دنیا، تحریم ها در ابعاد مختلف آن، مجموعه مواضع سیاسی که در دنیا داریم،