به گزارش فوریت، در مجموعه فعلی نمایش های خانگی، زن محور اصلی روایت وضعیت اجتماعی در بازه زمانی مشخص است. او هم به عنوان یک قربانی و هم یک قهرمان توصیف می شود. زن از سووشون تا بامد خمار، از ملکه گدا تا کوری و حالا در سرخ و سیاه به دنبال بازپس گیری گمشده است که اغلب حقوق اولیه زندگی است و شکل اصلی آن را تشکیل می دهد.
آیدا پهننده قرمز و سیاه که کتابی به همین نام از «استاندال» را تداعی می کند، دوره قاجار را محور داستان خود قرار داده است. در ظاهر داستان مربوط به نوروز با بازی علی شادمان، نقاش چیره دستی است که خوشنویسی و نقاشی او زبانزد خاص و عام است و او را گنجی ناشناخته می شناسند. او با بازی پارسا پیروز فر به خانه حاکم می رود و برمی گردد و این هنر به او فرصت عجین شدن با بزرگان را داده است، اما آیا او قهرمان داستان نوروز است یا کولی که با ظلم پدر و نامزدش او را به نوروز پیوند می دهد.
زنانگی قرمز در مقابل بردگی سیاه
هنوز برای قضاوت درباره پایان داستانی که پناهنده می خواهد بگوید زود است. قسمتی از این سریال را دیدیم و از همان ابتدا متوجه زنانگی سرخ شدیم که در مقابل برده سیاه ایستاده بود و می توان گفت هدف پناهندگی این بود که این معنا را منتقل کند.
بیشتر بخوانید: شوخی های تند و غیرقابل کنترل بازیگر زن به سکانس جنجالی سریال سرخ و سیاه/فیلم
همه شخصیت های داستانی زن قرمز و سیاه به نوعی تحت ستم اجبار و تصمیم ایلخانی قاجار هستند. حتی زنان طبقات بالای جامعه به مردان گوش می دهند و اطاعت می کنند. آنها به نان و جان خود از مردانی نیاز دارند که در صورت بد رفتاری و حتی اعمال خشونت آمیز نمی توانند به دادگاه پناه ببرند.
نوروزی همان طور که در سریال یاغی در مقابل جهل و فقر ایستاد و با کشتی، ورزش کشتی، خود را برای نشان دادن چهره یک رزمنده بزرگ کرد، در این سریال برای دفاع از حقوق دختر کولی با بازی ندا جبرئیلی در مقابل حاکم می ایستد.
به حاکم می گوید تو پدر این جماعت هستی پس پدر باش.
آیدای جوان به دنبال معرفی قهرمانان ناشناخته است
سینمای ایران علی شادمان و پارسا پیروزفر را ترکیبی جذاب معرفی کرده است. ترکیبی از افکار و اعمال متضاد دو نسل پدر و پسر. هنوز هم تصاویر این دو چهره محبوب سینمایی در سریال یاغی در ذهنمان است. اما آیدا پهننده کارگردان جوانی که همواره در فیلم هایش زاویه متفاوتی را برگزیده است برای معرفی قهرمانان گمنام از چهره های محبوب نیز استفاده کرده است. پناهنده که در سال 2015 برای فیلم «ناهید» در رده نوعی نگاه برنده جایزه «آینده نویدبخش» از جشنواره کن شد، جرقه های داستانی خود را با سیلی سرخی به صورت زنانی آغاز می کند که سعی می کنند قهرمان زندگی خود باشند. قرمز و مشکی بدون توجه به موضوعاتی مانند رقص و آواز در فیلم که در لحظه به شدت ویروسی می شود و اصل را منحرف می کند و به پیام اجتماعی اثر می پردازد.