هر طرفدار فوتبال و مد روز انگلیس که این هفته جام جهانی را تماشا می کرد، لحظه ورود حمله به محوطه دروازه کرواسی را دوست داشت، و این فقط به خاطر یک گل احتمالی نبود، بلکه نگاهی اجمالی به دومینیک لیواکوویچ دروازه بان کرواسی با رنگ صورتی جیغ بود، رنگی که به سرعت در حال تبدیل شدن به امضای بصری مسابقات است. حالا می توان گفت، «باربی پینک» را فراموش کنید و به استقبال تابستان جام جهانی «صورتی جیغ» بروید.
«گاردین» نوشت لباس «لیواکوویچ» با لباس داور مسابقه این هفته عربستان و اروگوئه و همچنین کفش بازیکنان کرواسی و انگلیس همخوانی داشت. ده ها بازیکن دیگر با برندهایی از جمله نایک، آدیداس، پوما و نیوبالنس صورتی پوشیده اند. حتی مجله «جی کیو» نیز اخیراً در این باره نوشته است: «به هر کجا که نگاه کنید، کفشها صورتی هستند: صورتی فلورسنت، صورتی جیغ، صورتی فوشیا. وقتی متوجه آن شدید، نمیتوانید آن را نادیده بگیرید».
در سال 2023 بود که زیبایی شناسی مبتنی بر شخصیت “باربی” و صورتی رنگ صورتی را به اوج مد رساند. شرکت پیش بینی روند WGSN همچنین در سال 2024 پیش بینی کرد که صورتی پررنگ که آن را “فوشیا برقی” توصیف می کند، امسال دوباره محبوب خواهد شد. سارا مگیونی، رئیس بخش پوشاک زنانه این شرکت، می گوید رنگ جام جهانی آخرین نمونه از قدرت ماندگاری فرهنگی آن است.
Maggioni می گوید استفاده از رنگ های تند در جام جهانی برای برندهایی که از شرایط در حال تغییر طرفداران فوتبال آگاه هستند منطقی است. این کارشناس گفت: “بسیاری از جوانان احتمالا مسابقات را با تلفن خود تماشا می کنند و بنابراین این رنگ (که به راحتی قابل مشاهده است) کار برندسازی را انجام می دهد.”
لازم به ذکر است که این رنگ تضاد خوبی با چمن سبز دارد.
جالب به نظر می رسد که تصور کنیم جام جهانی مردان عرصه جدیدی برای رنگ صورتی است که معمولا بیشتر با زنان همراه است. در واقع بیش از یک دهه است که حضور این رنگ در فوتبال رو به افزایش است.
گاردین در سال 2020 گزارش داد که 636 گل در لیگ برتر انگلیس در فصل 2019-2020 توسط بازیکنانی با کفش صورتی به ثمر رسیده است، در حالی که بازیکنان کفش مشکی تنها 36 گل به ثمر رسانده اند.
البته استفاده از لباس های صورتی نیز رو به افزایش بوده است. برای فصل 2022-23، “آرسنال” پیراهن سوم این تیم را با رنگ صورتی بچه معرفی کرد و باشگاه “اینتر میامی” نیز از سال 2022 رنگ صورتی می پوشد. پس از انتقال “لیونل مسی” به این تیم و تماشای او با پیراهن صورتی، این پیراهن به سرعت تبدیل به پرفروش شد. سه سال بعد، این پیراهن و رنگ امضا شده آن با کد پانتون 1895C برای هواداران فوتبال در سراسر جهان آشنا شد.
اودینگا نیماکو، مدیر تولید کفشهای فوتبال نایک، این هفته در مصاحبهای گفت که این بازی به نقطه عطفی برای سایههای پررنگتر صورتی رسیده است.
نیماکون گفت: “یک چیزی که ما همیشه از مصرف کنندگان و ورزشکاران خود می شنویم این است که وقتی رنگی مانند صورتی می پوشند که بسیار چشم نواز و پررنگ است، مثل … شما باید واقعاً خوش تیپ باشید تا بتوانید آن رنگ ها را بپوشید.” “در عین حال، سطحی از کنار آمدن با رنگ صورتی وجود دارد که آن را برای مردم خیلی خاص نمی کند و با مخاطبان گسترده ای ارتباط برقرار می کند.”
اندرو گرووز، استاد سیستم های پوشاک مردانه در دانشگاه وست مینستر، اشاره می کند که بازیکنان اورتون در سال 1892 بدون هیچ بحثی لباس صورتی می پوشیدند و معتقد است که رابطه فوتبال با رنگ صورتی بسیار قدیمی تر از آن چیزی است که تصور می شود.
گرووز گفت: «این رنگ بعداً معنا پیدا کرد، ابتدا از طریق فرهنگ مصرفکننده گستردهتر و سپس از طریق فرهنگی در فوتبال که به طور فزایندهای نسبت به مردانگی، سنتها و ظاهر بازیکنان مرد حساس و مضطرب شد.
این واقعیت که فوتبالیست های مرد امروزی بدون نگرانی پیراهن صورتی می پوشند نشان می دهد که آن ارتباطات و حساسیت های گذشته در حال محو شدن است. در واقع، در نیمه اول قرن بیستم، صورتی اغلب یک رنگ پسرانه در نظر گرفته می شد، در حالی که آبی بیشتر با دختران مرتبط بود.
گرووز گفت: “فوتبالیست مدرن دیگر فقط یک بازیکن نیست، او یک برند و چهره مد است.” “صورتی کار می کند زیرا او را به عنوان یک تصویر قابل مشاهده می کند.”
از دیدگاه ماگیونی، پذیرش فوتبال از رنگ صورتی در نهایت به موضوع دیده شدن مربوط می شود.
او میگوید: «آنچه امروز میبینیم استفاده از رنگ صورتی است زیرا توجه را به خود جلب میکند و برجسته میشود. این دقیقا رنگ مناسبی است، زیرا نوعی انرژی در آن وجود دارد. هیجان انگیز است.”