شب یلدا در چین که به جشن انقلاب زمستانی دونگجی نیز معروف است، یک مراسم سنتی مهم است که به نشانه رسیدن فصل زمستان است و بین ۲۱ تا ۲۳ دسامبر که مصادف با کوتاه ترین روز و طولانی ترین شب سال است، برای تاکید بر خانواده برگزار می شود. وحدت و اهمیت بر غذاهای فصلی تاکید کنید.
جشنواره دونگجی یکی از مهم ترین جشنواره های فرهنگ چینی، ژاپنی، کره ای و ویتنامی است که به مناسبت انقلاب زمستانی بین 21 تا 23 دسامبر برگزار می شود.
این جشن نماد آغاز روزهای طولانی تر و افزایش نور است و ریشه آن به فلسفه معروف به یین و یانگ (دو نیروی متضاد اما مکمل در جهان) باز می گردد. در این شب خانواده ها دور هم جمع می شوند و غذاهایی مانند کوفته و تانگ یوان می خورند.
جشن های ویژه Dongzhi
گردهمایی های خانوادگی: دونگجی اساساً یک گردهمایی خانوادگی است که به طور سنتی شامل وعده های غذایی بزرگ خانوادگی است. در کنار هم بودن در این جشن نماد گرما و با هم بودن در ماه های سرد زمستان است.
این جشنواره به خاطر سنت های آشپزی خود مشهور است که در زیر به آنها اشاره می شود:
Tangyuan: در جنوب چین، خانواده ها tangyuan (گلوله های برنج چسبناک) درست می کنند و آن را با مواد شیرین یا خوش طعم پر می کنند. این شیرینی ها به دلیل شکل دایره ای که شبیه به کلمه اتحاد مجدد در چین است، نماد اتحاد و رفاه خانواده هستند.
کوفته ها: در شمال چین، جیائوزی (کوفته) غذای محبوب این جشن است. اعتقاد بر این است که خوردن کوفته از مردم در برابر سرمازدگی در زمستان محافظت می کند.
از دیگر غذاهای پرطرفدار می توان به هات پات گوسفندی و فرنی بابائو اشاره کرد که برای گرم کردن در فصل سرما استفاده می شود.
ادای احترام به اجداد: یکی از جنبه های مهم دونگجی، زنده نگه داشتن یاد و خاطره اجداد است. خانواده ها ممکن است محراب هایی با هدایایی مانند کوفته یا گوشت پخته برپا کنند و برخی برای ادای احترام به مقبره اجداد خود می روند.
اهمیت فرهنگی: این جشنواره نماد گذار از انرژی یین (سرد، تاریک) به یانگ (گرم، نور) است. این مراسم نقطه عطفی را نشان می دهد که در آن نور روز شروع به افزایش می کند و با پیشروی زمستان امید را به ارمغان می آورد.
جشنواره دونگژی یادآور اهمیت خانواده، سنت و تغییرات فصلی در فرهنگ چینی است. از طریق وعده های غذایی مشترک، احترام به اجداد و غذاهای نمادینی که در این زمان مصرف می شود، خانواده ها نه تنها آمدن زمستان را جشن می گیرند، بلکه امیدی را که با روزهای طولانی تری همراه است، یادآور می شوند.