بسیاری از مردم از گذراندن چند ساعت اضافی در رختخواب در صبح های آخر هفته لذت می برند. با این حال، برخی از افراد تمایل زیادی به ماندن در رختخواب دارند و حتی ممکن است احساس کنند که اصلا نمی توانند از رختخواب بلند شوند. این احساسات و تمایلات غیرطبیعی به نام های دیسانیا، کلینومانیا یا کلینوفیلی شناخته می شوند.
به گزارش عصر ایران، هر سه اصطلاح ذکر شده به معنای گذراندن وقت اضافی در رختخواب است، اما نه لزوماً بیشتر خوابیدن! اگرچه دراز کشیدن در رختخواب اغلب دلیلی برای نگرانی نیست، اما گذراندن زمان زیاد در این وضعیت می تواند خواب شبانه را مختل کند.
علاوه بر این، کارشناسان معتقدند که چنین تمایلی می تواند نشانه یک بیماری زمینه ای جدی تر باشد. لازم به ذکر است تمامی نکاتی که در اختیار علاقه مندان به این اختلال قرار می گیرد با استناد به مقالات منتشر شده توسط مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی آمریکا گردآوری شده است.
دیسانیا چیست؟
طبق گفته آکادمی پزشکی خواب آمریکا، دیستونی به معنای دشواری شدید در برخاستن از رختخواب یا ناتوانی در بلند شدن از رختخواب است. دیسانیا ارتباط نزدیکی با کلینومانیا دارد که یک وسواس یا میل عمیق به ماندن در رختخواب است. لازم به ذکر است که این اصطلاحات به طور گسترده توسط جامعه پزشکی به رسمیت شناخته نشده است.
برخی از متخصصان از اصطلاح کلینوفیلی استفاده می کنند که به زمان بیش از حد صرف شده در رختخواب هم در شب و هم در روز اشاره دارد. اگرچه فرد مبتلا به کلینوفیلی زمان بیشتری را در رختخواب می گذراند، اما میزان زمان صرف شده برای خواب لزوما افزایش نمی یابد.
دیسانیا، کلینومانیا و کلینوفیلی خود اختلالات مستقلی نیستند، اما ممکن است علائم بیماری دیگری باشند. با این حال، استفاده از این اصطلاحات در جامعه پزشکی با چالش های زیادی همراه است. این بدان معنی است که تعداد کمی از مطالعات تحقیقاتی منتشر شده این اصطلاحات را با شرایط پزشکی خاص مرتبط کرده اند.
عالم دیسانیا
دیسانیا با نیاز شدید به ماندن در رختخواب مشخص می شود. بسته به علت زمینه ای، افراد ممکن است علاوه بر دیستونی، علائم دیگری را نیز تجربه کنند. علائم همزمان ممکن است شامل خواب آلودگی بیش از حد در طول روز یا خستگی شدید باشد.
چقدر زمان در رختخواب زیاد است؟
مدت زمانی که فرد باید در رختخواب بگذراند بسته به سن و وضعیت سلامتی او متفاوت است. متخصصان خواب توصیه می کنند که برای بهبود خواب شبانه، از تخت فقط برای خواب و رابطه جنسی استفاده شود نه برای فعالیت های دیگر مانند مطالعه. از آنجایی که یک فرد بزرگسال به طور متوسط به هفت تا نه ساعت خواب در شبانه روز نیاز دارد، این محدوده ممکن است تخمین خوبی از مدت زمانی باشد که بیشتر بزرگسالان باید در رختخواب بگذرانند.
دلایل صرف زمان زیاد در رختخواب
گذراندن زمان زیاد در رختخواب ممکن است نشانه ای از یک بیماری زمینه ای مانند افسردگی باشد. افسردگی یک اختلال خلقی است که با علائم متعددی از جمله از دست دادن علاقه به فعالیت ها یا افراد مختلف، تغییرات وزن، مشکلات خواب و خستگی همراه است. این علائم ممکن است تمایل فرد را برای ماندن در رختخواب و ترک نکردن آن افزایش دهد.
ماندن غیرعادی و طولانی تر از حد معمول در رختخواب می تواند یکی از علائم پرخوابی باشد. پرخوابی یک اختلال خواب آلودگی بیش از حد است که حتی زمانی که فرد باید بیدار باشد رخ می دهد. افرادی که از پرخوابی رنج می برند در شب خواب بی کیفیتی را تجربه می کنند و ممکن است در طول روز ناخواسته به خواب بروند.
سایر مسائل بهداشتی نیز می توانند نقش داشته باشند، اگرچه تحقیقات محدودی در مورد این ارتباط وجود دارد. به عنوان مثال، اینرسی یا آرامش خواب حالتی شبیه گیجی است که معمولاً در صبح پس از بیدار شدن از خواب رخ می دهد و بر عملکرد شناختی تأثیر می گذارد. این تجربه ممکن است بلند شدن از رختخواب را به یک چالش جدی تبدیل کند.
برخی از شرایط سلامتی نیز ممکن است باعث درد و خستگی مفرط شوند، مانند سندرم خستگی مزمن یا فیبرومیالژیا. افرادی که از این شرایط رنج می برند معمولا خوابی دارند که طراوت و کیفیت ندارد. همچنین ممکن است به دلیل خستگی بیشتر بخوابند و زمان بیشتری را در رختخواب بگذرانند.
اثرات مضر ماندن طولانی مدت در رختخواب بر سلامتی
زمان اضافی صرف شده در رختخواب می تواند پیامدهای منفی مهمی بر خواب و سلامت بدن داشته باشد. برای مثال، گذراندن زمان زیاد در رختخواب ممکن است خواب شبانه را سختتر کند. تحقیقات نشان می دهد که محدود کردن زمان صرف شده در رختخواب می تواند خواب را بهبود بخشد و برای افراد مبتلا به بی خوابی مفید باشد.
اگر فردی هنگام دراز کشیدن روی تخت وضعیت خود را تغییر ندهد، ممکن است دچار زخم های فشاری شود که به آن زخم بستر نیز می گویند. در عین حال، سبک زندگی کم تحرک می تواند قدرت عضلانی را کاهش دهد، استخوان ها را ضعیف کند و بر سیستم ایمنی بدن تأثیر بگذارد. از طرفی افزایش فعالیت بدنی از بروز چنین عوارضی جلوگیری می کند.
چگونه زمان صرف شده در رختخواب را کاهش دهیم و این اختلال را درمان کنیم؟
از آنجایی که استراحت بیش از حد در بستر ممکن است نشانه یک بیماری زمینه ای باشد، روند درمان می تواند با هدف رسیدگی به این بیماری آغاز شود. به عنوان مثال، افراد مبتلا به افسردگی از ترکیبی از روان درمانی و داروهای ضد افسردگی بسته به تجویز پزشک معالج بهره مند خواهند شد.
علاوه بر این، رعایت بهداشت خواب نیز می تواند به القای الگوی خواب سالم کمک کند. بهداشت خواب شامل چندین بخش کلیدی است:
– یک برنامه خواب ثابت را دنبال کنید: سعی کنید هر روز در ساعت معینی از جمله آخر هفته ها به رختخواب بروید و از خواب بیدار شوید. در ضمن بهتر است هر شب بین هفت تا نه ساعت بخوابید.
– از تخت فقط برای خواب و رابطه جنسی استفاده کنید: از فعالیت هایی مانند کار کردن یا خوردن در رختخواب خودداری کنید.
– ایجاد یک محیط خواب با کیفیت: اتاق خواب باید تاریک، ساکت و دارای دمای مناسب برای خواب باشد.
– قبل از خواب استراحت کنید: فعالیت های آرامش بخش مانند حمام کردن، مطالعه یا مدیتیشن می تواند به شما کمک کند قبل از خواب آرام و خواب آلود شوید. نور خورشید و ورزش در طول روز: قرار گرفتن در معرض نور خورشید به تنظیم ریتم خواب و بیداری بدن کمک می کند. او انجام می دهد. فعالیت بدنی در طول روز نیز خواب شبانه را راحت تر می کند.