روزنامه خراسان نوشت: ماجرا با کمی انتقاد و البته کنایه با لحنی شوخ در برنامه اینترنتی عادل فردوسی پور آغاز شد؛ جایی که دایی و کریم باقری از وضعیت فنی تیم ملی انتقاد کردند؛ حرف هایی که فوتبال بود و نگاه به نمایش ها نه شخصیت مردم. اما واکنش بیرانوند تلاش عجیبی برای عبور از مرزهای انتقاد بود.
بیرانوند در استوری هایش دایی را به چالش کشید و از اجاره و سوابق دایی گفت. اما آیا او در جایگاه مناسبی برای این انتقاد قرار گرفته است؟ فردی که پرونده فسخ قراردادش با پرسپولیس به مدت یک سال و نیم باعث بلاتکلیفی و سردرگمی شد و خودش صراحتا به پرداخت «شیرینی» (بخوانید رشوه) به اعضای هیئت مدیره اعتراف کرد و تکان نخورد، چگونه می توان او را متهم به «رانت خواری» کرد؟
بیرانوند که حتی از دوستش میثاقی خواسته بود که در مورد رشته تحصیلی اش، همان مدرکی که برای به تعویق انداختن سربازی برایش ترتیب داده شده بود، به چالش نکشند، حالا از کنایه دایی اش ناراحت است و او را به صورت غیر فوتبالی مورد انتقاد قرار می دهد. نکته دردناک اینجاست که بیرانوند انتقاد فنی از تیم ملی و ماجرای ساخت مجسمه برای قلانوی را توهین به «پسر کارگر» می داند. این یک مغالطه بزرگ است. انتقاد علی دایی از ساختار تیم ملی یک انتقاد فنی است نه نادیده گرفتن زحمات بازیکنان. علاوه بر این، اگر دایی در تیم ملی موفق نمی شد و به قول بیرانوند رانت خوار بود، در عوض سال ها در بالاترین سطح فوتبال آلمان دوام آورد. جایی که بیرانوند حتی با نیمکت نشینی هم موفق نشد و برگشت. البته مردم و رسانه ها باید از دایی در «جنگ 40 روزه» سکوت را مطالبه کنند، اما آن ماجرا نباید بهانه ای شود تا مسئله میهن را ابزاری برای ساکت کردن منتقدانش قرار دهد.
از طرفی بیرانوند فکر نکند واکنش های خوبش در بازی با بلژیک، تعریف های اغراق آمیز برنامه شبکه سه، مجوز حمله به بزرگان فوتبال را به او می دهد. اگر علی دایی را رد کنیم، این فوتبال در چند دهه اخیر چه شخصیت شاخصی را معرفی کرده است؟ راه اثبات اینکه دای نباید بیرانوند را مسخره می کرد، روشن شدن تز و محتوای علمی آن است. بالاخره فوتبال ما به همه نیاز دارد. از نسل محبوب 98 تا نسل طارمی و بیرانوند. اما این خانه محل زندگی فسق نیست. بیرانوند باید بداند که ساختن تندیس برای مربی شاید از روی تشکر باشد اما نوعی اسطوره سازی با هدفی غیرانتقادی است که فوتبال را در مسیر پیشرفت قرار نمی دهد. ای کاش علی دایی کنایه را در سبک و سیاق انتقادش وارد نمی کرد تا بستر درک بهتر فراهم شود و در نهایت فوتبالی که قرار است از آن لذت ببریم تبدیل به میدان جنگ نشود.