توماس مونیر در نشست خبری قبل از بازی بلژیک مقابل ایران درباره تاثیر جنگ بر تیم ملی ایران گفت: من معمولا فوتبال و سیاست را با هم قاطی نمی کنم اما در شرایط کنونی تقریباً غیرممکن است که این دو را از هم جدا کنیم. فکر می کنم این اتفاق باعث اتحاد بیشتر تیم ایران شده است.
وی ادامه داد: شاید برخی از بازیکنان ایرانی اعضای خانواده خود را در بمباران و جنگ از دست داده باشند یا مجروح شده باشند، وقتی شما وطن پرست هستید در چنین مواقعی نسبت به مردم کشورتان احساس مسئولیت بیشتری می کنید، حداقل من اگر جای آنها بودم این احساس را داشتم و این شرایط بازی را برای ما بلژیکی ها سخت می کند.
مونیر در مورد تأثیر مادرش در حرفه اش گفت: “وقتی بچه بودم، مادرم به نوعی مدیر برنامه من بود. البته بیشتر دوران کودکی ام توسط پدربزرگ و مادربزرگم بزرگ شده بودم، اما مادرم برای تامین نیازهای ما و خوشحال کردن ما هر کاری انجام داد.”
وی درباره زمین ورزشگاه سوفی لس آنجلس گفت: اینجا در لس آنجلس شرایط برای ارائه فوتبال سریعتر و پویاتر، چه برای بلژیک و چه برای ایران، بهتر است. در سیاتل، زمانی که با مصر بازی کردیم، زمین چمن خیلی طولانی بود و به دلیل آفتاب، زمینی که آبیاری می شد خیلی سریع خشک می شد. اینجا همه چیز بهتر به نظر می رسد.
مدافع راست لیل در مورد هم تیمی باشگاهی و ملی خود ماتیاس فرناندز-پاردو گفت: ماتیاس یک جنگجو است. او از زمانی که از خنت به لیل نقل مکان کرد، بسیار پیشرفت کرده است. مربیان آنجا به خوبی با او کار کرده اند. او ابتدا به سختی گذشت، اما فهمید که نباید به داشته هایش راضی باشد. حضور در جام جهانی با این سن، با وجود اینکه تا به حال برای تیم ملی بلژیک بازی نکرده است، فرصت بزرگی برای او است.
مونیر تاکید کرد: فرناندز پاردو ویژگی های خاصی دارد، اگر به این پیشرفت ادامه دهد می تواند به تیم بزرگتری از لیل برسد. چندی پیش با او در این مورد صحبت کردیم. او تا حدودی مرا یاد دیووک اوریگی در جام جهانی 2014 می اندازد؛ بازیکنی که بعد از آن تورنمنت به لیورپول منتقل شد، البته نحوه استفاده از فرناندز بعداً در جام جهانی موضوعی است.