گیتی قاسمی نوشت:
یکتا دوست و همکار و خواهر و دوست عزیز من بوده و هست همانطور که منوچهر حق برادری دارد.
اما احساس مشترک من به عنوان یک زن و یک مادر با یک احساس غمگین باعث شد این پست موقت را بگذارم و بگویم مادر بودن شما را درک می کنم و تنها کاری که می توانم انجام دهم دعا و ارسال انرژی مثبت برای عصبانیت و اشک و دلتنگی شماست. زمان عزیز. فقط ما را صبورتر و مقاوم تر می کند.
تمام این روزها را کم و بیش در همان موقعیتی که تو هستی گذرانده ام و بارها با تو زجر کشیده ام، اما نور از دل این سختی ها و تاریکی ها بیرون می آید… خداوند جور دیگری به قلب مادران نگاه می کند. …
من به هر دوی شما احترام می گذارم و آرزوی آرامش دارم…
دوست دارم دوباره مثل قبل شاد ببینمت، مثل لبخندهای این عکسها و قلبم با توست عزیزم…