قمر زحل که میماس نام دارد، دارای سطحی با دهانه های زیادی است، شبیه به ستاره مرگ در جنگ ستارگان. مهمتر از ظاهرش، ممکن است اقیانوسی در زیر پوسته یخی ضخیم خود داشته باشد.
به گزارش همشهری آنلاین، وجود آب مایع می تواند میماس را به یکی از مکان های بالقوه قابل سکونت در منظومه شمسی تبدیل کند.
والری لینی، یکی از اعضای تیم اکتشاف، گفت: “یافته مهم در اینجا کشف شرایط قابل سکونت در یک شی منظومه شمسی است که هرگز انتظار نداشتیم آب مایع داشته باشد.”
محققان می گویند که اقیانوس ممکن است 12 تا 19 مایل زیر یخ باشد و می تواند میزبان حیات میکروبی باشد.
تیم پشت این کشف همچنین معتقد است که اقیانوس ممکن است نسبتا جوان باشد. یعنی چیزی بین 2 تا 25 میلیون سال.
اقیانوس مایع میماس نیز ممکن است حداقل نیمی از حجم ماه را تشکیل دهد.
اگر اقیانوس تایید شود، می تواند روش جستجوی ستاره شناسان برای یافتن حیات بیگانه را تغییر دهد.
لیننی گفت: «میماس جرم کوچکی است که بسیار سرد به نظر میرسد، بدون فعالیت زمینشناسی، و هرگز انتظار فعالیت ژئوفیزیکی داخلی مانند گرمایش یا تماس بین آب و سیلیکاتها در هسته سنگی آن را نخواهید داشت.» است.
محققان نظریه های خود را بر اساس داده های جمع آوری شده توسط فضاپیمای کاسینی ناسا که در سال 1997 به سمت منظومه زحل پرتاب شد، قرار دادند.
این مطالعه بیان میکند: اندازهگیری دامنه لیبراسیون برای فرکانس مداری Mimas 0/1 ± 50.3- است. نتیجه گرفته شد که میماس باید یا یک هسته سیلیکات بسیار طولانی یا یک اقیانوس جهانی داشته باشد.
محققان همچنین توضیح دادند که چرا کاسینی به طور مستقیم اقیانوس را رصد نکرده است.
لینی افزود: «واقعاً شگفتآور است که ما چیزی ندیدهایم، اما ورقه یخی میماس به اندازهای ضخیم است که بتواند این اقیانوس را بدون هیچ فعالیت قابل توجهی که آن را برای میلیونها سال آشکار کند، حفظ کند.» به همین دلیل کاسینی چیزی روی سطح میماس پیدا نکرد.
لینی امیدوار است که ماموریت های آینده در نهایت یک فضاپیما را روی سطح میماس فرود بیاورند. او توضیح داد: “من تقریباً مطمئن هستم که هر ماموریت فضایی به انسلادوس از میماس نیز بازدید خواهد کرد، زیرا آنها بسیار نزدیک هستند و سیستم های اقیانوسی بسیار مشابهی دارند، اما آنها در زمان های مختلف در تکامل خود هستند.”