تلویزیونی که رسما پادگان شده است

روزنامه سازندگی در گزارشی به بهانه حضور مجریان اسلحه دار در سه شبکه تلویزیونی در روزهای گذشته به تحلیل این رسانه پرداخت و نوشت: رویکرد جناحی صدا و سیما در سال های اخیر موضوع جدیدی برای تحلیل گران رسانه ای و فعالان سیاسی نیست؛ بلکه در این راستا به دلیل حضور مجریان با سلاح در شبکه های سه سیما در سال های اخیر موضوع جدیدی مطرح شده است. اما آنچه در چند روز گذشته در رسانه های به اصطلاح ملی رخ داد، فراتر از سیاست های معمول جناحی، زنگ خطری جدی برای امنیت روانی جامعه و وجهه بین المللی کشور به صدا درآورده است.

پخش زنده آموزش کلاشینکف و نحوه تیراندازی با آن توسط مربی نیروهای مسلح در شبکه افوگ و به دنبال آن تیراندازی مجری در استودیو به سمت پرچم کشور همسایه، مردم را در حیرت فرو برده است.

از قاب شیشه ای گرفته تا جوخه آتش نشانی

صدا و سیمای ایران سال هاست که مدعی ترویج اعتدال و نشان دادن چهره ای منطقی و قدرتمند از کشور است. اما نمایش اسلحه برهنه و آموزش تیراندازی در رسانه ای که مخاطبان همه گروه های سنی اعم از کودکان و نوجوانان را دارد، نقض آشکار ابتدایی ترین استانداردهای برنامه های تلویزیونی است.

منتقدان این اقدام به درستی اشاره می کنند که دامن زدن به فضای نظامی گری در برنامه های عمومی فضای جامعه را متشنج و مضطرب می کند.

از سوی دیگر، توجیه مدافعان این رفتار مبنی بر اینکه نمایش سلاح نشانه آمادگی دفاعی ایران در برابر تهدیدات خارجی است، با هیچ معیار رسانه ای سازگاری ندارد. زیرا محل نمایش اقتدار نظامی، میادین تمرین و رژه های رسمی است نه استودیوی پخش زنده یک شبکه سراسری با کارکردهای فرهنگی و اجتماعی.

قاب منحصر به فرد از چهره های تکراری

نگاهی به مجموع برنامه های تلویزیونی از ابتدای تنش ها و تحولات اخیر نشان می دهد که این سازمان عملا به تریبون انحصاری یک جریان سیاسی رادیکال تبدیل شده است.

از شبکه یک گرفته تا شبکه های خبر و افق، ویژه برنامه های بسیاری مانند «جریان»، «خط مقاومت» و «جنگ تحمیلی سوم» روی آنتن می رود که قرار است تحلیل و روایت درستی از مسائل پیرامون کشور ارائه کند. اما مشکل اصلی این برنامه ها در چیدمان میز بحث و انتخاب کارشناسان است. جایی که رسانه ملی به وضوح قافیه را از دست داده است.

ضرورت بازسازی اعتماد ملی در بن بست جناحی

یک رسانه سطح ملی در شرایط حساس کنونی باید به عنوان مهمترین پل ارتباطی مردم و دولت در مسیر حفظ وحدت ملی و بازسازی اعتماد عمومی حرکت کند.

صداوسیما نشان داد که توانایی دعوت از طیف های منتقد و متمایز را در دوره های کوتاهی مانند انتخابات ریاست جمهوری 1403 دارد. اما روندی که امروزه به ویژه در شرایط کنونی «نه جنگ، نه صلح» مشاهده می شود، بازگشت به رفتارهای انقباضی و افراطی است.

وقتی مجریان در پخش زنده رفتارهای جنجالی انجام می دهند، چهره های محبوب ملی را به سخره می گیرند و در نهایت اسلحه به دست می گیرند، رسانه عملا از کارکرد اصلی خود تهی می شود.

تضاد آشکار شعارهای وحدت‌بخش صداوسیما و خروجی رادیکال برنامه‌های آن، شکاف بین مردم و این سازمان را عمیق‌تر کرده است.

در شرایطی که کشور به شدت نیازمند همبستگی و عقل گرایی است، اصرار بر رفتار شبه نظامی در استودیوهای تلویزیونی نتیجه ای جز فرسایش روان جامعه و تضعیف جایگاه ملی این نهاد نخواهد داشت.

رادیو باید انتخاب کند: بستری برای کل ملت یا خانه ای امن برای رفتار پرهزینه افراط گرایان؟