مهدی تاج در سال های اخیر ادعاهای ریز و درشت زیادی داشته است که یکی از آنها بزرگترین گل است. ادعای دوستی نزدیک با جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا. او حتی ادعا می کند که آنقدر به اینفانتینو نزدیک است که رئیس فیفا او را به اسم کوچک صدا می کند و به او می گوید: میدی! ادعایی عجیب و غافلگیرکننده که حتی اگر آن را باور کنیم تاثیری در فوتبال ایران ندارد. در واقع صحبت های اینفانتینو فقط به سود «میدی» بود و فوتبال ایران چیزی عایدش نشد. جالب است که مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران در سال های اخیر بیش از هر رئیس دیگری در فوتبال ایران با جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا دیدار و گفت وگو کرده است. تصاویر این دیدارها بارها در رسانه ها منتشر شده و حکایت از روابط نزدیک و ارتباط مستقیم دو رئیس جمهور دارد. ارتباطی که انتظار می رفت در مواقع حساس بیشتر از گذشته به فوتبال ایران کمک کند.
تاج همواره از ارتباط مستمر خود با رئیس فیفا به عنوان یکی از ظرفیت های مهم فوتبال ایران و یکی از دستاوردهای خود یاد کرده است. از حضور در کنگره فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا تا جلسات دوجانبه و رایزنی های تلفنی، همه چیز نشان می دهد که کانال ارتباطی تهران و زوریخ حداقل در ظاهر فعال بوده است. اما سوال اصلی اینجاست که نتیجه عملی این رابطه برای فوتبال ایران چه بوده است؟
در ماه های اخیر و همزمان با چالش های مربوط به حضور تیم ملی ایران در جام جهانی 2026 و سنگسار آمریکای میزبان، نگاه ها بیش از پیش به فیفا و اینفانتینو دوخته شد. در شرایطی که انتظار می رفت طبق ادعای دهان پرکن تاج مبنی بر روابط نزدیک با اینفانتینو، رئیس فیفا با استفاده از اقتدار و نفوذ خود نقش پررنگ تری در رفع موانع و محدودیت های پیش روی تیم ملی ایفا کند، اما هیچ نشانی از اقدام موثر و قاطع از سوی بالاترین مقام فوتبال جهان مشاهده نشد، به طوری که تیم ملی با مشکلات زیادی مواجه شد.
این موضوع سؤال دیگری را نیز مطرح می کند; اگر روابط نزدیک و دیدارهای مکرر روسای فدراسیون فوتبال ایران و فیفا نمی تواند در شرایط مهم به تامین منافع فوتبال ایران منجر شود، ارزش و کارکرد این سطح از تعاملات چیست؟ این برای فوتبال ایران کافی است که اینفانتینو فقط می گوید مادی، مادی و تاج از آن لذت می برد؟
بدون شک ارتباط با مدیران برتر فوتبال دنیا امتیازی برای هر فدراسیونی محسوب می شود، اما در دیپلماسی ورزشی آنچه مهم است تعداد عکس های یادگاری، تماس با نام و جلسات رسمی نیست، بلکه میزان تاثیر این ارتباط در تصمیم گیری های کلان و حل مشکلات فوتبال کشور است. روابط بین الملل زمانی موفق تلقی می شود که بتواند در موقعیت های حساس به نتایج ملموس و قابل اندازه گیری منجر شود.
فوتبال ایران در سال های گذشته با موارد مختلفی در عرصه بین المللی مواجه بوده است. از مسائل مربوط به میزبانی مسابقات و محدودیت های بین المللی گرفته تا چالش های مربوط به شرکت در مسابقات جهانی. در چنین شرایطی انتظار افکار عمومی این است که ارتباط نزدیک مدیران فوتبال ایران با بالاترین مقام فیفا به ابزاری برای دفاع موثرتر از حقوق فوتبال کشور تبدیل شود. چیزی که در جام جهانی ندیدیم تا مشخص شود تنها رابطه تاج با اینفانتینو همان حرف های میدی است!
شاید بهتر باشد رئیس فدراسیون فوتبال را توجیه کرد که عملکرد دیپلماسی فوتبال ایران را نباید بر اساس تعداد جلسات و دیدارهای رسمی و ذکر نام او، بلکه بر اساس نتایج و دستاوردهای واقعی ارزیابی کرد. در نهایت آنچه در خاطره فوتبال ایران می ماند کیفیت و تاثیر خروجی این روابط است نه دست دادن چند بار با رئیس فیفا و گفتن اینفانتینو میدی!