این اثر سنگی توسط موسسه ملی مردم شناسی و تاریخ مکزیک (INAH) در حفاری های نجات در منطقه پروژه مسکونی سان لوکاس در شهر کواتپک واقع در ایالت وراکروز کشف شد. این کشف مربوط به یک سکوی مدنی ـ آیینی است که احتمالاً مربوط به اوایل دوره کلاسیک یعنی حدود سال های 200 تا 600 میلادی است و نزدیک به 1400 سال قدمت دارد.
به گفته باستان شناسان، هم این سکو و هم سنگ نگاره های آن ویژگی هایی دارند که تا به حال در منطقه وراکروز دیده نشده بود.
صحنه ای آیینی که بر روی سنگ حک شده است
این تخته سنگ 1.88 متر طول و 1.47 متر عرض در پهن ترین قسمت خود دارد. عرض آن در باریک ترین قسمت به 68 سانتی متر و ضخامت آن بین 22 تا 25 سانتی متر می رسد. اما اهمیت واقعی این اثر در ابعاد آن نیست، بلکه در تصویری است که بر آن نقش بسته است.
با توجه به توضیحات، دو چهره بلند را در حالت نشسته نشان می دهد که لباس های مجلل و مفصل به تن دارند. این دو شخصیت در حال دریافت مایع در یک ظرف هستند. مایعی که از وجود الهی در قسمت بالای تصویر به سمت آنها جاری می شود.
این ترکیب نشان می دهد که ما با یک صحنه صرفاً آیینی روبرو هستیم، نه یک رویداد عادی سیاسی یا خانوادگی. در این نقش، شخصیت های انسانی در یک رابطه نمادین با موجودی ماوراء طبیعی قرار می گیرند. ارتباطی که احتمالاً به مفاهیمی مانند مشروعیت قدرت، هدایای مذهبی، باروری، تغذیه مقدس یا ارتباط با نیروهای الهی اشاره دارد.
طرحی از تصویر حک شده روی سنگ
با این حال، محققان هنوز نتوانسته اند ماهیت این مایع را تعیین کنند. این احتیاط کاملا منطقی است، زیرا در هنر تمدنهای آمریکای مرکزی، مایعات میتوانند نماد آب، خون، نوشیدنی سنتی «پولکه»، نوشیدنیهای ساخته شده از ذرت، باران یا دیگر مواد آیینی مقدس باشند. تا زمانی که آزمایشهای آزمایشگاهی، کتیبهها یا نمونههای محلی مشابه اطلاعات بیشتری را ارائه دهند، فقط میتوان گفت که این تصویر مقدس انتقال یک مایع را به تصویر میکشد، نه یک ماده خاص.
یکی از این دو شخصیت نیز دارای ویژگی هایی است که باستان شناسان آن را «شبیه به هنر مایا» توصیف کرده اند. البته این به این معنی نیست که این سایت مایا است، اما ممکن است ساکنان این منطقه با تمدن مایاها تماس فرهنگی یا تجاری داشته باشند یا از روش های هنری رایج در سراسر آمریکا الهام گرفته باشند.
این سنگ نگاره در کنار سکویی به طول حدود 30 متر و عرض 12 متر کشف شده است. سکو از تخته سنگ و سطح آن با سنگ آهک سفید و پوششی با بافتی شبیه گچ پوشیده شده است.
محققان بر این باورند که این پوشش سفید احتمالاً عمداً با استفاده از نوعی فرآیند گرمایش یا پخت ایجاد شده است تا جلوه خاصی به دیوارهای ساختمان بدهد. تزئینات سکو شامل خطوط منظم، نقوش مربع مانند و همچنین سنگ های مدور قرار گرفته در دو طرف بنا است.
هدایای آیینی در اطراف ساختمان
در حین کاوش، آثار دیگری نیز یافت شد. در میان آنها دانه های ذرت سوخته ای که احتمالاً به عنوان هدایای مذهبی استفاده می شد، چندین ظروف سفالی مدفون و یک مهره سنگ سبز بود که به چهار تکه شکسته شده بود.
تمامی این یافته ها برای بررسی های آزمایشگاهی ارسال می شود تا تاریخ دقیق بنا، ماهیت عرضه ها و هویت فرهنگی سازندگان آن مشخص شود.
ذرت سوخته از اهمیت ویژهای برخوردار است زیرا در تمدنهای باستانی میانآمریکایی، ذرت نه تنها یک محصول کشاورزی بود، بلکه نمادی از زندگی، اجداد، چرخههای کشاورزی و وظایف مذهبی بود. بنابراین حضور آن در قالب نذری این فرضیه را تقویت می کند که سکو محل برگزاری مراسم مذهبی بوده است.