این بازیگر در سال ۱۳۷۷ با بازی در فیلم «بودن یا نبودن» به کارگردانی کیانوش عیاری وارد سینما شد و در این فیلم که به موضوع اهدای عضو میپرداخت، نقش دختر جوانی را بازی کرد که نیاز فوری به پیوند قلب و در نهایت خانواده او مرد جوان مرگ مغزی متقاعد می شود که اعضای بدن فرزندش را اهدا کند.
و در سال 1371 عسل بدیعی در زندگی واقعی بر اثر ایست تنفسی که باعث خونریزی مغزی شد به کما رفت و چند روز بعد دچار مرگ مغزی شد و سرانجام بنا به وصیتش در فروردین ماه اعضای بدنش اهدا شد. 12 سال 92 و این هنرمند دار فانی را وداع گفت.
رضا داودنژاد یکی از بستگان این هنرمند (همسر خواهرش) چند ماه پس از درگذشت این بازیگر در یک برنامه تلویزیونی درباره عسل بدیعی گفت: از ویژگی های عسل می توان به شور زندگی، طراوت، مهربانی، مادر بودن اشاره کرد. ، انرژی مثبت دادن و … اشاره می کنم که. جمله آخرش این بود که امسال سال من است.
وی درباره درگذشت این بازیگر توضیح داد: این اتفاق برای هیچ کدام از ما غیرقابل باور است. امسال (1371) چون مریض بودم و نمی توانستم سفر کنم پیش ما ماند. از اول سردرد و حالت تهوع همسرم غزل همراهش بود. همه کسانی که عسل را می شناسند جز مهربانی و محبت از او ندیده اند. او تمام زندگی خود را وقف خانواده اش کرد. عسل هیچ بیماری نداشت و در سلامت کامل است.
دادونژاد خاطرنشان کرد: همه ما در زندگی یک سری مشکلات، ناراحتی ها و فراز و نشیب ها داریم. او بسیار حساس بود و ممکن است برخی چیزها او را ناراحت کند، اما نه به گونه ای که او را افسرده کند. متاسفانه در این مدت سخنان ضد و نقیضی از من و همسرم درباره فوت عسل در فضای مجازی منتشر شده است که صحت ندارد.
وی در ادامه به اتفاقات شب هنگام به کما رفتن بادیه اشاره کرد و یادآور شد: با شروع حالت تهوع عسل با اورژانس تماس گرفتیم و او را به بیمارستان بهمن منتقل کردیم که متاسفانه با برخورد نامناسب مسئولان و پرستاران بیمارستان مواجه شد. و هیچ توضیحی در مورد وضعیت عسل به ما ندادند. متاسفانه عسل در اورژانس دچار ایست تنفسی شد. از آنجا به بیمارستان کیان منتقل شد. در بیمارستان به ما گفتند که تشنج داشته و سطح هوشیاری او پایین است. پس از آن او را به بیمارستان لقمان که مرکز تخصصی مسمومیت ها و مغز و اعصاب است منتقل کردیم و نام بیمارستان باعث شد شایعاتی مطرح شود. در آخر متذکر می شوم که موضوع مسمومیت دارویی که توسط اینجانب در مطبوعات مطرح شده صحت ندارد، زیرا در آن زمان برای اینکه پدر و مادر عسل بیش از حد نگران نباشند و بتوانند آنها را از مشهد به تهران منتقل کنند. تلفنی به آنها گفتم که عسل دچار مسمومیت خفیف شده است و این بازار شایعات را داغ کرده است.
داودنژاد همچنین گفت: عسل توانست با اهدای اعضای هفت تن خود از جمله پوست و قلب به هفت نفر جان ببخشد. پس از اهدای عضو وی، تعداد افرادی که فرم آنلاین اهدای عضو را پر کردند چندین برابر شده است. اگر اعضای بدن فردی در سلامت کامل نباشد، امکان اهدای اعضا وجود ندارد، بنابراین اگر مشکلی برای فوت عسل وجود داشت، نمی توانستند اعضای بدن او را اهدا کنند.
عسل بدیعی در سال 1356 در تهران به دنیا آمد. او از سال ۱۳۷۵ وارد سینما شد و با فیلم «بودن یا نبودن» به کارگردانی کیانوش عیاری فعالیت خود را آغاز کرد. در رشته علوم تغذیه تحصیل کرد. از دیگر آثار او می توان به این فیلم ها اشاره کرد: (1378) دست های آلوده (سیروس الوند)، (1379) هفت پرده (فرزاد مؤتمن)، (1379) از دل (بهرام کاظمی)، (1382) شامی در باد (1382). ) پوران درخشنده، (1383) پروانه ای در مه (محمد جواد کاسه ساز)، (1384) سربلند (سعید تهرانی) و (1386) روز هشتم.