اگر بودجه 24 هزار میلیارد تومانی صدا و سیما را در سال 1403 از اعداد نجومی که این سازمان از تبلیغات متعدد روی سربرنامه ها و زیرنویس های تلویزیون می گیرد کنار بگذاریم و درآمد نجومی حق پخش زنده را نیز به آن اضافه کنیم. مسابقات فوتبال با بیشترین بیننده در آن زمان، باید یادآوری کنیم که تقریباً. اکثریت قریب به اتفاق برنامه های تلویزیونی پرمخاطب با مشارکت نهادهای مختلف از جمله بنیاد مصطفان، ستادافرامین، کمیته امداد، آستان قدس و بنیاد شهید و … ساخته می شود. و نوآوری در قالب به سمت روش قدیمی و نخ نما شده استفاده از سلبریتی ها برای جذب مخاطب رفته است.
برنامه هایی که از بی محتوا بودنشان مشخص است، تهیه کننده از هر سلبریتی که به تفاهم در مورد عدد و رقم رسیده است دعوت کرده است تا در یک نشست چند نفره ساعتی آنتن تلویزیون را پر کند و برخی از خاطراتش را که از صفحات استخراج شده مرور کند. از مجلات زرد آهسته مهم نیست که نتیجه چیست، بگذارید فقط آن را سرگرمی بنامیم.
در دوره ای که مخاطبان انتخاب خود را کرده اند و در این تیرگی مکرر برنامه هایی مانند تلویزیون، به سراغ شبکه ها و بسترهای اجتماعی رفته اند که همه چیز به سلیقه و میل مخاطب دارد، از فیلم ها و سریال های پرمخاطب گرفته تا … مسابقات و سرگرمی های جذاب
حتی کانال های تلگرامی و صفحات اینستاگرام و … نیز به تولیدات جذاب زیادی مشغول هستند که برخی از آنها چندین بار توسط مخاطبان یک برنامه تلویزیونی بازدید می شود و در برخی از برنامه ها اوج استقبال مخاطبان با پنج یا شش هزار نفر پخش می شود. پیامکها شاهد هستیم که در شبکههای اجتماعی، تولیدات مختلف چندین برابر این تعداد بازدید میگیرند و بعد تبدیل به بازار میشوند و مخاطبان میتوانند نظرات خود را زیر هر کدام مستقیم و بدون سانسور به اشتراک بگذارند.
آقایان، خلاقیت و نوآوری را نمی توان با پول انداختن تضمین کرد. پول مردم را هدر ندهید