این گیاهان از «خوردن گوشت» لذت می‌برند

گیاهان گوشتخوار مدت‌ها است که تصورات عمومی را به خود جلب کرده‌اند و در آثار کلاسیکی مانند خانواده آدامز و فروشگاه کوچک وحشت به عنوان هیولاهای گوشتخوار به تصویر کشیده شده‌اند. اگرچه همتایان واقعی آنها کمتر تشنه خون هستند، اما به همان اندازه جذاب هستند.

ما معمولاً به گیاهانی در انتهای زنجیره غذایی فکر می کنیم. اما گیاهان گوشتخوار که قادر به جذب، گرفتن و هضم طعمه هستند، با توانایی شگفت انگیز خود در تغذیه از حیوانات، قوانین طبیعت را زیر پا گذاشته اند.

از این مجموعه متنوع، گیاهان گلدانی یکی از بزرگترین گروه ها را تشکیل می دهند. آنها به راحتی از خویشاوندان گوشتخوار خود مانند مگس گیر ناهید، مگس گیر زهره و انبانی (تله پشه) متمایز می شوند: برگ های تغییر یافته ای که به هم تا می شوند تا یک حفره عمیق پر از مایعی تشکیل دهند که به هضم حیوانات کوچک کمک می کند. عمدتاً حشرات). او انجام می دهد.

برای لذت بردن از طعم گوشت تکامل پیدا کنید

بری رایس، اختر زیست شناس و گیاه شناس در کالج سیرا در کالیفرنیا، که بیش از 800 گیاه از خانواده Sarraceniaceae را پرورش داده است، می گوید که رشد این برگ های پیچیده هزینه زیادی برای گیاهان گلدانی دارد. با این حال، گیاهان پارچ باقی می مانند زیرا وجود این برگ ها به آنها اجازه می دهد در محیط های خشن مانند قله های بارانی کوه ها و زمین های باتلاقی رشد کنند. در این خاک‌های فاقد مواد مغذی، جیره‌های حیوانی نیتروژن را در اختیار گیاهان قرار می‌دهند که در غیاب این جیره کمبود آن وجود دارد.

یک پروانه سبز کم رنگ شهد را حس کرده و روی گیاه کمیاب پارچ کالیفرنیا نشسته است.

گوشتخواری آنقدر استراتژی موثر است که چندین بار به طور مستقل توسط گیاهان غیرمرتبط تکامل یافته است. این نمونه بارز تکامل همگرا است.

تله مرگبار

همه آنژیوسپروم ها، صرف نظر از چگونگی تکاملشان، از نوع نسبتاً مشابهی از مکانیسم به دام انداختن مبتنی بر گرانش استفاده می کنند.

اولین قدم کشیدن طعمه به پارچ گیاه است که اکثر گیاهان با شهد شیرین یا رنگ های روشن این کار را انجام می دهند. برخی از گیاهان حتی از بو استفاده می کنند و بوی خود را برای جذب انواع مختلف طعمه تغییر می دهند. کوزه هایی که رایحه های گل منتشر می کنند، زنبورها و پروانه های بیشتری را جذب می کنند، در حالی که آنهایی که اسیدهای چرب منتشر می کنند، مگس ها و مورچه های بیشتری را به دام می اندازند.

گیاه پارچ نیش دار (Nepenthes biclacarata) و مورچه نجار (Camponotes schmitzi) رابطه متقابلی دارند: این گیاه خانه ای را برای یک کلنی کوچک متشکل از 30 مورچه فراهم می کند و در مقابل، مورچه ها مایع داخل پارچ گیاه را تمیز نگه می دارند و می کشند. حشرات بزرگ داخل پارچ می گندند، می گیرند

هنگامی که طعمه روی لبه گیاه گلدان قرار می گیرد، دیگر برگشتی وجود ندارد، زیرا لبه های گلدان صیقلی است و در بسیاری از گیاهان، از لایه ای از کریستال های موم شبیه به پوشش لغزنده روی تابه های تفلون تشکیل شده است. گیاهان دیگر دارای سطوح مرطوبی هستند که باعث می شود حشرات مستقیماً به داخل شیشه سر بخورند، درست مانند ماشین ها در جاده های خیس!

هنگامی که طعمه در کوزه می افتد، دو چیز مانع از فرار آن می شود: موهایی که به سمت پایین رشد می کنند و دیواره داخلی کوزه را می پوشانند و دیگری، حوضچه ای از مایع که ویسکوزیته آن شبیه باتلاق شنی است. این مایع ناقوس مرگ طعمه است، زیرا حاوی آنزیم ها یا میکروب هایی است که شروع به هضم آن می کنند.

در بورنئو، برخی از گونه های گوسفند کوهی به گونه ای تکامل یافته اند که دیگر گوشتخوار نیستند و رژیم غذایی خود را متناسب با محیط تغییر داده اند. آنها به جای خوردن گوشت، ترشحات چرب (مدفوع) موش های بینی درختی را که بالای گلدانشان می نشینند جمع آوری کرده و از آنها تغذیه می کنند.

یک نپنتس راجا در معرض دید می تواند تا 12 فنجان مایع را در خود جای دهد و بومی کوه های مالزی است. موش های دماغ درختی و موش های شبانه با اجابت مزاج در دهانه گیاه، فسفر و نیتروژن مورد نیاز این گیاه را تامین می کنند.

تهدیدات و کشفیات

گیاهان گلدانی به طور فزاینده ای در معرض خطر هستند. 68 گونه Nepenthes در حال حاضر توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به عنوان گونه های در معرض خطر، در معرض تهدید یا آسیب پذیر فهرست شده اند، در حالی که سه گونه ساراسنیا توسط قانون گونه های در معرض خطر ایالات متحده محافظت می شوند.

از بین رفتن زیستگاه به دلیل پاکسازی زمین برای کشت نخل روغنی و کشاورزی و تغییرات آب و هوایی تهدیدهای اصلی هستند. علاوه بر این، شکار غیرقانونی یک سوم از همه گونه های نپنتس را تهدید می کند. این بیشترین تعداد گونه های در معرض تهدید برای هر گروهی از گیاهان گوشتخوار است.

نمای جانبی Nepenthes Rajah که لارو پشه را نشان می دهد

انقراض گیاهان پارچ نه تنها برای اکوسیستم خود این موجودات مضر است، بلکه برای نوآوری انسان نیز مضر است، خواص قابل توجه آنها الهام بخش نوآوری های بسیاری از جمله پوشش های سطحی نچسب در اسپری های تمیزکننده و دفع کننده های آب در محیط های صنعتی است. به علاوه، هنوز چیزهای زیادی در مورد گیاهان گلدانی نمی دانیم.

دانشمندان به طور مداوم در حال درک روابط اکولوژیکی مختلف، مکانیسم های به دام انداختن و کشف گونه های جدید هستند. سال گذشته، تیمی از هند یک نوروتوکسین را در شهد تولید شده توسط Nepenthes khasiana شناسایی کردند. در سال 2022، گروه دیگری از محققان گونه جدیدی به نام Nepenthes pudica را در اندونزی گزارش کردند که گلدان های آن در زیر زمین رشد می کنند. در همان سال، محققان دیگری نشان دادند که چگونه دو گونه غیرمرتبط در بورنئو و سیشل، کلاهک‌هایی را تکامل دادند که وقتی قطرات باران به آنها برخورد می‌کنند، مانند سکوهای پرشی عمل می‌کنند و حشرات را به داخل کوزه پرتاب می‌کنند.