روزنامه اعتماد نوشت: انتشار مصوبات جدید هیات مدیره در خصوص افزایش سهمیه بازیکنان زیر 23 سال و لیگ برتر بیشتر یادآور همان بازی تکراری است که مدیران در بخشنامه ها با جابه جایی اعداد و ارقام سعی در مدیریت بحران دارند نه اینکه نوید توسعه و ساختار بدهند.
اما سوال اساسی این است که تا کی باید شاهد صدور دستورالعمل هایی باشیم که به سادگی موضوع را پاک می کند؟ افزایش سهمیه زیر 23 سال روی کاغذ یک اقدام حمایتی به نظر می رسد، اما در واقعیت، نتیجه ملموس فوتبال ایران چه بوده است؟ سال هاست که باشگاه های ما به جای سرمایه گذاری در آکادمی ها و پرورش استعدادهای اصیل به مصرف گرایی صرف روی آورده اند. وقتی سیستم مدیریت باشگاهی به جای الزام ساختاری برای ایجاد آکادمی های استاندارد و اختصاص درصدی از بودجه به تیم های پایه، فقط سهمیه لیست بزرگسالان را تغییر دهد، نتیجه ای جز هدر دادن استعدادها نخواهد داشت. امروز لیگ برتر ایران بهجای اینکه کارخانه پخشکننده باشد، تبدیل به یک بازار مکر شده است که پول کلان بیتمالمال و سرمایههای بخش خصوصی به جای تزریق به زیرساختها، به جیب دلالها میرود. بازیکنان قدیمی که فصل به فصل با قیمت های نجومی جابه جا می شوند به کابوس فوتبال ایران تبدیل شده اند.
چرا هیچ یک از این دستورالعمل ها باشگاه ها را ملزم نمی کند که مثلاً 15 درصد از بودجه خود را برای آکادمی خرج کنند یا سقف حقوقی برای بازیکنان مسن تر تعیین کنند؟ تغییرات فصلی فدراسیون مانند رنگ آمیزی نمای ساختمانی است که زیربنای آن در حال فرو ریختن است و تا زمانی که سیستم استعدادیابی و بازیکن سازی در باشگاه ها به یک الزام ساختاری تبدیل نشود و تا زمانی که دلالی بر سیستم جذب علمی ترجیح داده نشود، افزایش سهمیه سنی فقط پرکردن نیمکت هاست.
فوتبال جای کاغذبازی و دستورات اینچنینی نیست. اصولا تغییر باید به جای واژه زینتی در آن آکادمی به شریان اصلی زندگی باشگاه تبدیل شود و در غیر این صورت این لیست ها تنها لیست هزینه های بی ثمر فوتبال ایران خواهد ماند.