این روحانی برای تماشای فیلم‌های ژاپنی وضو می‌گیرد/ ویدئو

خب ما از یک روحانی توقع نداریم که دنیای سینما را از دید یک شهروند معمولی ببیند و قطعا برخی جنبه های مذهبی در نگاه او تاثیر می گذارد. مثل مصطفی سوف زاده که سوژه امروز ایران است. در همین رابطه این روزنامه در شماره امروز به سراغ این روحانی منتقد سینما رفته است که در ادامه با هم مرور می کنیم. با ما همراه باشید.

حاج آقا دوربین; حرکت کن

زمانی که او به دنیا آمد پدرش به خدمت سربازی رفت و همین امر باعث شد دوران کودکی او با عموهایش که اهل سینما و سینما بودند سپری شود. اوایل دهه 70 بود که برای خرید بلیط سینما ساعت ها در صف آنها ایستاد. آن زمان سینما رقیبی نداشت و همیشه این علامت سوال در ذهن «مصطفی» وجود داشت که سینما چه چیزی دارد که مردم حاضرند ساعت ها منتظر بمانند تا به آن برسند. در نوجوانی به دین و فقه علاقه زیادی پیدا کرد. او باید تصمیم می گرفت که سینما را انتخاب کند یا وارد دنیای دین شود.

مصطفی یوسف زاده درباره تصمیمی که در ابتدای نوجوانی گرفت می گوید: شخصیت من هم مثل همه آدم ها از دوران نوجوانی آرام آرام شکل گرفت و از آنجایی که دو موضوع دین و سینما از دوران نوجوانی من را رها نکرده اند. اکنون در سن 40 سالگی تصمیم گرفتم رشته تحصیلی را انتخاب کنم و به طور جدی در کلاس ها، کارگاه ها و دوره های مختلف مرتبط با کارگردانی شرکت کنم فیلمنامه نویسی و در اواسط دهه 80 با جدیت جلسات و محافل نقد و بررسی فیلم را تشکیل دادیم تا اینکه بالاخره با کمک تعدادی از دوستان علاقمند و گروه ایده پردازی ثمر صفحه مجازی «چی نما» را راه اندازی کردیم.

روحانی سینما

اینکه علیرغم کلیشه های موجود، او یک روحانی کاملا سینمایی است، بخش جالبی از زندگی یوسف زاده است. به روزترین فیلم ها و سریال های داخلی و خارجی را رصد می کند و برای آثاری در راستای اهداف خود و همراهانش محتوای قابل تامل تولید می کند. از او می پرسم که آیا تمام فعالیت های سینمایی اش در مشهد است و با پاسخی کوتاه، شخصیت متفاوت و تلاش مستمر خود را برای رسیدن به نقطه کنونی آشکار می کند: «در طول عمرم 3، 4 بار بیشتر از استان خراسان خارج نشدم. از سال 93 که لباس روحانیت بر تن داشتم در جلسات نقد و بررسی فیلم شرکت می کردم.»

او سریال ها و فیلم های داخلی و خارجی از بازی مختلط ۲، گلادیاتور ۲، «زن نامه ناشناس» ساخته «مکس افولز» تا سریال های بازنده و قهوه پدر را از زاویه ای متفاوت مرور می کند. تماشای فیلم و سریال از نگاه این روحانی جوان دنیای دیگری دارد، شاید به این دلیل که او می گوید: من خانواده مذهبی به معنای متعارف کلمه ندارم، پدربزرگم کدخدا بود و خیلی خوش شانس بودم که از در ابتدا با جنبه تجاری و عامه پسند سینما چندان دوست نبودم، اما جنبه هستی شناختی سینما برایم جذاب بود.

یک ژاپنی برای تماشای فیلم وضو می گیرد

مصطفی یوسف زاده به مخاطبش این حق را می دهد که در نگاه اول یک روحانی دغدغه مند در عرصه سینما را نپذیرد، به همین دلیل با ظرافت مثال زدنی با مخاطبش برخورد می کند. چندی پیش یکی از کسانی که صفحه اینستاگرام این روحانی را دنبال می کرد با شوخی یا کنایه خطاب به او نوشت: حاج آقا قبل از دیدن فیلم وضو می گیرید؟

یوسف زاده که از دوران کودکی و نوجوانی شیفته جادوی سینما بود و همین علاقه باعث شد تا ظرایف سینما را زیر ذره بین بگذارد و با مطالعه و دقت فراوان، آرام و با چشمی خندان این دنیای جذاب را دنبال کرده است. به چشم لنز دوربین در پاسخ به آن مخاطب گفت: اگر بخواهم برای تماشای فیلم یک نفر وضو بگیرم او یاسوجیرو اوزو است. به گفته حاج آقا «ازو» ژاپنی ترین یا حتی بهترین فیلمساز تاریخ سینماست که فیلم هایش درباره زندگی و تنهایی انسان و سرشار از سادگی و مینیمالیسم است و همین سادگی نقطه ورود من و من است. همکاران به دنیای ساده و ناب یاسوجیرو اوزو. فیلم های او مانند شعر باقی می مانند. تصفیه کننده است و به همین دلیل به مخاطبانم پیشنهاد می کنم قبل از دیدن آثار «اوزو» وضو بگیرند.

دانش آموزی که انیمه می بیند و مخالف رقص مردانه است

یوسف زاده که تصویری دست بر آتش در دنیای عمیق دارد و کوروساوا کارگردان، نویسنده و تهیه کننده ژاپنی تاثیر زیادی در شکل گیری شخصیت سینمایی او داشته است، او از طرفداران انیمه های جذاب نیز می باشد. وقتی تنهاست با فرزندانش انیمیشن تماشا می کند. او همه ژانرهای سینما را دوست دارد و طرفدار فیلم های خوب برای تبلیغ آن است، به همین دلیل از سریال های روزانه اپل تی وی و نتفلیکس و ترکیه گرفته تا آثار سینمای کره که معتقد است اگر به آن ادامه دهد. با همین کیفیت در سال های آینده دنیای سینما سلطنت خواهد کرد و عرصه های بسیاری را خواهد گرفت، تماشا کنید.

اما نکته اصلی مقاله اینجاست. یوسف زاده سعی می کند خود را فردی به روز نشان دهد و با نقد آثار سینمای جهان مطالب خود را به روز می کند اما خودش می گوید با رقص مردانه در سینما مشکل دارد.

از او درباره نگرش همبازی هایش به حرفه سینمایی اش می پرسم و می گوید: «نگرش خیلی خوبی دارند و همیشه باعث پیشرفت من می شوند؛ به جز یک مورد، محتوایی درباره «رقص در سینمای ایران» تولید کردم و رقصنده‌ای را نشان داد که سال‌ها نماد رقص و آواز در فیلم‌ها و جزء لاینفک سینمای ایرانی بود مخاطب آنقدر کم تحصیل کرده بود که صحنه ای از رقص و آواز را به نمایش گذاشت تا تضمینی برای فروش بیشتر باشد. مردان می رقصند تا بیشتر بفروشند.”