حتی در این سالن شلوغ و تاریک می توان شاد بود، می توان خندید. جایی که طاها با قد رشید روی زمین ایستاده و گیتار آکوستیکش را به گردن دارد، حسین رومی با موهایی از پشت بسته و قدش تقریباً روی زمین برای نواختن طبل کنارش است.
او که چهره شاخص سازهای دست ساز بازار بوشهر و منطقه کافه رییس است و حالا بعد از جشنواره کوچه برای خود نام و رسمی پیدا کرده است. رامین باقی با موهای مشکی تا کمر و توانایی منحصر به فردش در نواختن ساکسیفون آنقدر طرفداران دارد که خیلی ها گروه دمیت را در کنار تهی عمرانی می شناسند. در طبقه دوم خانه حنار دا، در کوچه بن بست قدیمی خیابان خارک، جایی حوالی تئاتر شهر مگموم و مجاور تالار وحدت و رودکی، در میان چنارهای سر به فلک کشیده دهه 20 و 30 تهران، بس است. تا کمی زودتر به آنجا بروم شما آنقدر بزرگ شده اید که بخواهید قلبتان پر از چهره های هنری باشد.
از گلاب خانم آدینا که در کنار خیابان به پسری زیر 7 سال نصیحت می کند تا گده صمیمی آناهیتا همتی و دوستان تا افشین سنگ چاپ که صورت گرد پیری دارد و در حال راه رفتن است. خیابانی با پایی که به سختی می کشد و در عین حال جواب رهگذری را می دهد.