رسیدن به جمع 18 تیم برتر فوتبال زنان اروپا، به ویژه برای مربی جوانی که یکی از تنها 5 مربی زن در مرحله گروهی لیگ قهرمانان این فصل است، کار کوچکی نیست. رسانه های اروپایی در یادداشت های خود درباره ستاره حبیب زاده، ماجرای او را نمونه نادری از حضور یک زن ایرانی در بالاترین سطح فوتبال بانوان می دانند.
شوک ورود به اروپا
ستاره در مصاحبه‌ای درباره روزهای حضورش در ایران می‌گوید: «در ایران شرایط برای دخترها آسان نبود و برای دختری که در خیابان با پسرها فوتبال بازی می‌کرد غیرعادی بود، من با اینکه واقعا بچه بودیم موهایم را مثل پسرها کوتاه می‌کردم تا فکر کنند پسرم و کاری با من نداشته باشند.
این ستاره به هر حال فوتبال بازی کرد، اولین قرارداد رسمی خود را در هفده سالگی امضا کرد، با پیراهن ملوان انزلی و سپس شیراز در لیگ برتر بانوان درخشید و 21 بار با پیراهن تیم ملی بانوان ایران به میدان رفت.
اما ستاره حبیب زاده در 23 سالگی در روزهایی که باید به عنوان یک فوتبالیست در اوج فوتبالش قرار می گرفت تصمیم بزرگی گرفت: ترک خانواده، پیراهن تیم ملی و مهاجرت به امید رسیدن به فوتبال زنان حرفه ای در اروپا. این ستاره به امید حرفه ای شدن به اروپا رفته بود، اما وقتی به هلند رسید، واقعیت مانند آوار سنگین روی سرش افتاد. آن روزها هلند اصلاً در فوتبال زنان حرفه ای نبود. حبیب زاده می گوید: رفتن به اروپا برای من شوک روحی ویران کننده ای بود، در ایران بازیکن تمام وقت بودم، امکانات داشتم و حمایت می شدم، فکر می کردم در اروپا ده پله بالاتر است، اما برعکس بود. بازیکنان بومی که با پدر و مادرشان زندگی می کردند با چند صد یورو زندگی می کردند و به تمرین می رفتند، اما من مجبور بودم اجاره خانه ام را بپردازم.
این شرایط سخت ستاره را مجبور کرد مسیر خود را دوباره طراحی کند. او بازی در سطح اول را رها کرد و تمام انرژی خود را روی کلاس‌های مربیگری یوفا متمرکز کرد و بعد از شیفتش شب‌ها تمرین می‌کرد: “23 ساله بودم، در اوج بازی، اما همه چیز را پشت سر گذاشتم و به جایی رسیدم که هیچ‌کس نام من را نشنیده بود. من کاملاً تنها بودم، با یک زبان جدید و فرهنگ خارجی. برای دیگران غیرممکن است که بفهمم روز اول چقدر سخت بود. می‌دانستم که روزی در بالاترین سطح ممکن سرمربی خواهم شد، زیرا به کیفیت کارم ایمان داشتم.»
گام به گام از دسته پنجم به لیگ قهرمانان اروپا
نقطه عطف ماجراجویی او در بلژیک بود. این ستاره هدایت آکادمی پاترو ایدن را بر عهده گرفت و به او مأمور شد تا بخش فوتبال زنان را از ابتدا در این باشگاه تأسیس کند. او این تیم جدید را از دسته پنجم بلژیک تحویل گرفت و با صعودهای متوالی آن را به لیگ دسته دوم رساند. این عملکرد درخشان نظر مدیران کلوب بروژ، بزرگترین غول فوتبال بلژیک را به خود جلب کرد و آنها این ستاره را در تابستان 2025 به عنوان دستیار به خدمت گرفتند.
یک سال بعد با جدایی آرنو ون دن آبل از نیمکت قهرمان بلژیک، ستاره تیم بانوان اوه لوون برای این سمت درخواست داد و توانست صندلی تیم قهرمان را به دست آورد. سهرا حبیب زاده سرمربی تیم قهرمان لیگ بانوان بلژیک بود.
حس نشستن روی این نیمکت در روزهای اول برای حبیب زاده غیر قابل وصف بود. حرف های او را بشنوید: “در اولین بازی مقدماتی مقابل TSC در خانه ما، واقعاً نمی توانستم احساساتم را با کلمات بیان کنم. مثل پرنده ای در آسمان پرواز می کردم. سرود لیگ قهرمانان اروپا در استادیوم پخش شد و با خودم گفتم وای من واقعاً سرمربی این تیم در اروپا هستم. حالا باید مثل پاریچلوس ها و ژیوهل ها پا به پا شویم. رم، و این یک افتخار بزرگ برای ما است، مانند یک دانشگاه بزرگ برای ما.”
علیرغم چالش های تاکتیکی در تیمی که در این تابستان چندین مهره کلیدی خود را از دست داده و جوان ترین تیم را در کل لیگ قهرمانان زنان دارد، لوون همچنان به تاثیرگذاری خود ادامه داده است. تساوی درخشان بدون گل در بازی رفت مقابل رم قهرمان سری آ نشان داد که شاگردان حبیب زاده ترسی از بزرگان ندارند.