ابراهیم مختاری در گفتگو با خبر فری با بیان اینکه در ساخت فیلم زعفران بیشتر به کاشت و برداشت زعفران به صورت سنتی پرداخته شده است، افزود: سعی شد زعفران کار زعفران کاران که جنبه های سازگاری با طبیعت را مد نظر دارد به تصویر بکشیم.
به گفته مختاری، این سازگاری نوعی رفتار با آب، خاک و هوا است که باعث شده در آن نقطه جغرافیایی، بدون آسیب به خاک و هدر رفتن آب، محصول زعفران مرغوبی به دست آورند.
به گفته این فیلمساز، بزرگترین مشکل زعفران کاران در آن دوره که هنوز هم وجود دارد، کمبود نیرو در زمان رسیدن گل زعفران است و کل زعفران یک مزرعه را باید در مدت زمان کوتاهی و گاهی در کمتر از یک هفته چید. زمانی که چند مزرعه در یک هفته و 10 روز شکوفه می داد، باید نیروی زیادی در منطقه حضور داشت تا در این مدت کوتاه گل ها را چید.
وی افزود: کرنش این بار برای پرکردن گل ها و برداشتن پرچم یا زعفران گل تقریباً تهدید کننده بود، زیرا گل ها باید حدود 3 تا 5 روز دیگر پر شوند در غیر این صورت پوسیده می شوند.
مختاری تاکید کرد: این روزها کشاورزان اقوام و آشنایان خود را برای کمک به خانواده زعفران کاران می آورند اما کافی نیست و همکاری همسایه ها و بعضا روزمزدها برای رفع مشکل ضروری است.
وی با بیان اینکه زعفران در شرایط خاص، عطر، بو و خواص ویژه خود را دارد که چندان گسترده و گسترده نیست، ادامه داد: محدودیت جغرافیایی باعث محدود شدن محصول و در مقابل آن، خواص متعدد و کمیاب زعفران است که آن را منحصر به فرد می کند. ترکیب این دو ویژگی باعث افزایش تقاضا برای زعفران خالص و گرانی زعفران می شود.
این مستندساز معتقد است نکته ای که این روزها می توان به آن پرداخت، تغییر درجه گرمایش زمین است که باعث جابجایی مزارع مناسب برای کشت زعفران می شود. یعنی مزرعه زعفران قبلی دیگر جای مناسبی برای کشت زعفران نیست و زعفران باید کمی بالاتر یا پایین تر کاشته شود.
وی با بیان اینکه شخصاً نمی دانم میزان سالانه این مهاجرت یا تغییر اندازه گیری شده است یا خیر، افزود: نکته دیگر کاهش سفره های زیرزمینی است. کاهش حجم آب بر گستره کشت زعفران تاثیر منفی دارد. خوشبختانه برخی از قنات های آبده هنوز زنده هستند و امیدواریم وزارت نیرو جلوی چاه هایی که به سطح آب قنات ها آسیب می زند را بگیرد.