در روزگاری که کشور ما بیش از هر زمان دیگری اسیر مردسالاری و فامیل گرایی است و هرکس در هر شغل و مقامی فرصتی را به فرزندان خود می دهد که باید به استعدادها داده شود، در خارج از این مرزها هستند کسانی که از ضرب المثل های ایرانیان ما پیروی می کنند و آخرین نمونه آن جکی چان است.
سینمای هنگ کنگ با حضور بروس لی در جهان نامی دست و پا کرد. در فیلم معروف اژدها وارد می شود، جوانی رمزی کار یکی از هیتمن های صحنه معروف زندان زیرزمینی بود که در دهه های بعد به بزرگ ترین نام این سینما تبدیل شد.
جکی چان چندین دهه است که یکی از مشهورترین و ثروتمندترین ورزشکارانی است که در سینما به مقام ستاره رسیده و در عین حال جایگاهی در بین ورزش دوستان و اهالی سینما دارد. حالا جکی چان که بارها با خداداد عزیزی عزیزمان اشتباه گرفته شده تصمیم گرفته است ثروت 400 میلیون دلاری خود را صرف امور خیریه کند.
او می گوید: سال ها تصمیم گرفتم بیشتر دارایی ام را به جای اینکه به پسرم بدهم، صرف امور خیریه کنم. به نظر من هرکسی باید با تلاش خودش به موفقیت و پول برسد، نه اینکه روی ارث پدری حساب کند. اگر پسرم بتواند، پول در می آورد و موفق می شود، اما اگر لیاقتش را نداشته باشد، پول من را هم هدر می دهد.
با توجه به سوابق ورزشی جکی چان، فقط به فوتبال ایران نگاهی بیندازید – ورزش ما را بخوانید – کم نیستند پدرانی که با تلاش و کوشش خانواده های پایین به سطح بالا رسیدند اما در دام عشق فرزندانشان افتادند و در این راه تمام اعتبار و اعتبار و گاه ثروت خود را از دست دادند. درست بر خلاف ضرب المثلی که ما در فرهنگ خود داریم و اکنون جکی چان به آن عمل کرده است. گیریم، پدرت فاضل بود، چه فایده ای از لطف پدرت؟
چند جکی چان را در عرصه ورزش یا حتی هنر و سیاست در ایران می شناسید؟ و برعکس برخی از آقایان یا خانم هایی که با اجاره پدر و مادر و ژن خوب جایگزین پدر و مادرشان شدند و البته به جایی نرسیدند! پول پدر و مادر هدر رفت و باعث بدبختی آنها شد که یاد نگرفتند برای موفقیت تلاش کنند، حق استعدادهای شایسته ضایع شد و جای آنها را گرفتند تا فوتبال و هنر هم خدشه دار شود!