تصمیمات اخیر فدراسیون فوتبال در خصوص تعیین سرنوشت لیگ برتر بیش از هر چیز دیگری یک سوال اساسی و کلیدی را مطرح کرده است. چرا برای تعیین تیم های بالای جدول از یک معیار استفاده می شد اما برای تیم های انتهای جدول معیار کاملا متفاوتی استفاده می شد؟
فدراسیون فوتبال در تعیین نمایندگان ایران در رقابت های آسیایی، وضعیت فعلی جدول را ملاک قرار داد و استقلال و تراکتورسازی را به عنوان نمایندگان ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا معرفی کرد. این تصمیم با توجه به شرایط خاص و مسابقات نیمه تمام گرفته شد.
اما این منطق با رسیدن به انتهای جدول ناگهان تغییر کرد. فدراسیون به جای اینکه جدول فعلی مبنای تصمیم گیری باشد، دیدار پلی آف تیم هجدهم لیگ برتر مس رفسنجان و صنعت نفت آبادان مدعی صعود از لیگ یک را در دستور کار قرار داد.
اینجاست که تناقض آشکار می شود. اگر جدول فعلی اعتبار کافی برای تعیین سهمیه های آسیایی داشت، چرا از همین جدول برای تعیین تیم های سقوط کرده استفاده نشد؟ و اگر قرار بود سرنوشت لیگ انتهای جدول با بازی پلی آف مشخص شود، چرا این قانون در بالای جدول اجرا نشد و تعیین سهمیه آسیایی در زمین مسابقه مشخص نشد؟
یک ابهام دیگر به جایگاه ذوب آهن، تیم هفدهم جدول برمی گردد. در شرایطی که پلی آف بین تیم های هجدهم لیگ برتر و سوم لیگ آزادگان برگزار می شد، عملا جایگاه تیم هفدهم بدون تغییر ثابت شد. موضوعی که این سوال را ایجاد می کند که مبنای انتخاب تنها تیم هجدهم چه بوده و چرا تیم هفدهم در این روند نقشی نداشته است؟
مشکل اصلی صرفاً برگزاری یا عدم برگزاری پلی آف نیست. بلکه فقدان یک منطق واحد در تصمیم گیری است. فوتبال حرفه ای زمانی معتبر است که قوانین برای همه یکسان اعمال شود. نمی توان شرایط موجود را در قسمتی از جدول اندازه گیری کرد و در قسمت دیگری از همان جدول به سراغ فرمول کاملا متفاوت رفت.
این استاندارد دوگانه، به جای کمک به شفافیت و عدالت، سوء ظن تصمیم گیری های سلیقه ای را تقویت می کند. اگر فدراسیون فوتبال معتقد است که شرایط خاص مستلزم تصمیمات ویژه است، این تصمیمات باید بر اساس یک اصل باشد. اصلی باید برای همه تیم ها از بالا تا پایین جدول به همین صورت اجرا شود. در غیر این صورت، دفاع از عدالت و برابری در مسابقات دشوار خواهد بود و هر تصمیمی در مورد معیارهای اتخاذ آن با پرسش های جدی مواجه خواهد شد.