در تصاویر منتشر شده همزمان با وقوع آتش سوزی در کارخانه تنش و تشویش در بین گروه تولیدی به خوبی قابل مشاهده است. عوامل ایمنی و تیم جلوه های ویژه میدانی لحظه به لحظه اوضاع را کنترل می کنند تا آتش از محدوده تعیین شده خارج نشود و فیلمبرداری بدون حادثه ادامه یابد.
این هماهنگی دقیق بین کارگردان، فیلمبردار، طراح صحنه، تیم جلوه های ویژه و نیروهای امنیتی نشان می دهد که ضبط چنین سکانسی نتیجه تصمیمات لحظه ای نیست، بلکه حاصل هفته ها برنامه ریزی، آموزش و مدیریت حرفه ای است.
در سالهای اخیر، بسیاری از پروژههای تئاتر صحنههای آتشسوزی و انفجار را با جلوههای ویژه رایانهای بازسازی میکنند تا هزینه و ریسک را کاهش دهند. اما «تاسیان» در این سکانس مسیر دیگری را انتخاب کرده است. استفاده از آتش واقعی اگرچه مسئولیت و ریسک تولید را چند برابر می کند، اما در نهایت تصویری را خلق می کند که از نظر نور، دود، واکنش بازیگران و حس اضطراب، تصویری کاملا طبیعی و قابل لمس برای مخاطب به نظر می رسد. موضوعی که یکی از مهم ترین ویژگی های کارگردانی تینا پاکروان در این مجموعه به حساب می آید.
این دیدگاه کمال گرایانه تنها به دنباله آتش محدود نمی شود. «تاسیان» از بازسازی دقیق فضای معماری و شهری دهه 50 تا طراحی لباس، گریم، چیدمان لوکیشن ها و کارگردانی بازیگران نشان می دهد که پاکروان برای نزدیک شدن به واقعیت از هیچ جزئیاتی غافل نشده است. این وسواس پرفورمنس باعث شده است که بسیاری از سکانس های سریال به ویژه لحظات حوادث، کیفیتی سینمایی پیدا کند و مخاطب به جای تماشای بازسازی مصنوعی، خود را در بطن اتفاقات حس کند.
داستان عاشقانه «تاسیان» در مهرماه 1356 و در یکی از پر التهاب ترین دوره های تاریخ معاصر ایران روایت می شود. جایی که عشق خسرو افسر ساواک و شیرین دختر کارخانه دار معروف در بحبوحه تحولات سیاسی و اجتماعی شکل می گیرد. چنین روایتی نیازمند فضاسازی دقیق و باورپذیر است و سکانس هایی مانند آتش سوزی کارخانه «جمشید نجات» نقش مهمی در انتقال این حس به مخاطب دارد.
«تاسیان» به نویسندگی و کارگردانی تینا پاکروان و بازیگران اصلی آن هوتن شکیبا، بابک حمیدیان، مهسا حجازی، صابر ابر، پانته آ پناهی ها و نازنین بیاتی هستند. انتشار این سکانس در پشت صحنه یک بار دیگر نشان داد که کیفیت نهایی یک اثر به نتیجه ای که روی پرده نمایش داده می شود محدود نمی شود. بلکه حاصل شجاعت، مدیریت و تعهد کارگردانی است که برای رسیدن به تصویری ماندگار سختی ها و ریسک های تولید را به جان می خرند تا هر فریم بیشترین باورپذیری را برای مخاطب داشته باشد.