سایه جنگ روی سر فوتبال

او پس از پیروزی دراماتیک آرژانتین مقابل سوئیس در مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی در کانزاس سیتی گفت: پیام من این است که این فقط یک بازی فوتبال است. همین است. ما مقابل یک تیم بسیار قدرتمند با یک مربی بزرگ بازی می کنیم. این یک مسابقه فوتبال است و تمام.»

اما پشت درهای رختکن آرژانتین ماجرا متفاوت بود. بازیکنان این تیم در جشن پیروزی خود با شور ملی خواندند، روی میزها کوبیدند و از آرزوی کشورشان برای قهرمانی چهارمین بار در جام جهانی صحبت کردند. یک قهرمانی برای لیونل مسی، برای دیگو مارادونا و حتی برای “لاس مالویناس”. نامی که آرژانتینی ها برای جزایر فالکلند به کار می برند.

برای انگلیس و آرژانتین، این هرگز فقط یک مسابقه فوتبال نیست. اولین دیدار دو تیم پس از 21 سال، نیمه نهایی جام جهانی است. مسابقه ای که از نظر اهمیت ورزشی چیزی کم ندارد اما تاریخچه این رقابت ها پر از احساسات، تنش ها و اختلافات قدیمی است.

ریشه دشمنی در زمین فوتبال به جام جهانی 1986 برمی گردد. جایی که مارادونا در عرض چهار دقیقه یکی از جنجالی ترین و سپس یکی از زیباترین گل های تاریخ جام جهانی را به انگلیس زد. اما این خصومت از سال 1966 شروع شد. زمانی که آلف رمزی، سرمربی تیم ملی انگلیس، بازیکنان آرژانتین را پس از نمایش خشن در مرحله یک چهارم نهایی، “حیوان” خواند. رقابت شدید سال های 1998 و 2002، از اخراج دیوید بکهام تا بازی های پر از درگیری، این رقابت را ادامه داد.

اما تفاوت دو کشور به فوتبال محدود نمی شود. ریشه‌های آن به جنگ‌های بریتانیا و آرژانتین در دوران ناپلئون و مهم‌تر از همه، به اختلاف طولانی بر سر جزایر فالکلند برمی‌گردد. بریتانیا برای اولین بار در سال 1774 ادعای مالکیت این جزایر را کرد و در سال 1982 پس از حمله نیروهای ارتش آرژانتین، جنگی 74 روزه آغاز شد که با کشته شدن 907 نفر بیشتر از سربازان آرژانتینی پایان یافت و این جزایر بار دیگر در کنترل بریتانیا باقی ماند.

اگرچه اکثر بازیکنان امروزی هر دو تیم سال‌ها پس از آن جنگ متولد شده‌اند، میراث مارادونا همچنان بر هویت تیم ملی آرژانتین سایه افکنده است. دیدگاه او نسبت به انگلستان عمدتاً توسط جنگ فالکلند شکل گرفت.

مارادونا بعداً درباره دو گل معروف خود در سال 1986 گفت که آنها “انتقام تمام اتفاقات گذشته” بودند و بازیکنان آرژانتین می دانستند که بسیاری از جوانان کشورشان در جنگ فالکلند کشته شده اند.

با این حال، یک روز قبل از آن بازی تاریخی، مارادونا با لحنی آرام تر گفت: فقط فوتبال است، همین. جمله ای که شباهت زیادی به حرف های اخیر اسکالونی دارد.

خاطره تلخ آن مسابقه از نگاه بازیکنان انگلیسی بیشتر به اتفاقات داخل زمین مربوط می شود. پس از یک نیمه بدون گل، در دقیقه 51، مارادونا با ضربه ای توپ را وارد دروازه پیتر شیلتون کرد که بعدها به «دست خدا» معروف شد. داور تونسی این صحنه را ندید و گل پذیرفته شد.

چهار دقیقه بعد مارادونا با یکی از زیباترین گل های تاریخ فوتبال همه چیز را تغییر داد. چند بازیکن انگلیسی را دریبل زد و توپ را وارد دروازه کرد. گلی که به «گل قرن» معروف شد.

انگلیسی ها پس از باخت 2-1 عصبانی بودند. وقتی شیلتون و سایر بازیکنان متوجه شدند که گل اول با دست به ثمر رسیده است، احساس کردند که فریب خورده اند. مارادونا بعدها درباره گل اول گفت که بخشی از آن با سر دیگو و قسمتی با دست خدا به ثمر رسیده است. جمله ای که خشم انگلیسی ها را بیشتر کرد.

در سال 1998، نسل بازیکنان تغییر کرده بود، اما دشمنی همچنان باقی بود. دیدار دو تیم در مرحله یک هشتم نهایی یکی از جذاب ترین دیدارهای تاریخ جام جهانی بود. بازی در دقیقه 90 با نتیجه 2 بر 2 به پایان رسید و در نهایت آرژانتین در ضربات پنالتی پیروز شد. مهمترین لحظه بازی اخراج دیوید بکام پس از درگیری با دیگو سیمئونه بود. اتفاقی که باعث شد بکام ماه ها در انگلیس به شدت مورد انتقاد قرار گیرد.

در جام جهانی 2002 دوباره رقابت دو تیم به اوج خود رسید. این بار انگلیس با پنالتی بکهام یک بر صفر پیروز شد. بردی که بازگشت آبرومندانه ای برای کاپیتان انگلیسی بود.

با این حال، در سال های اخیر نشانه هایی از آشتی وجود دارد. بکهام و سیمئونه که زمانی دشمنان سرسختی بودند، امروز رابطه دوستانه ای با هم دارند. حتی اسکالونی و بکهام پس از دوران بازی خود اختلافات گذشته را کنار گذاشته اند.

خاویر زانتی کاپیتان سابق آرژانتین در مورد این رقابت گفت: “این یک رقابت بزرگ است، اما همیشه با احترام همراه بوده است. ما انگلیس را تیم بزرگی می دانیم و امیدوارم هواداران شاهد یک نیمه نهایی فوق العاده باشند.”

با این حال، سایه فالکلند همچنان باقی است. وزیر خارجه آرژانتین اخیرا بار دیگر ادعای کشورش درباره این جزایر را مطرح کرد. حتی در گذشته برخی از مسئولان فوتبال آرژانتین نیز این موضوع را وارد مسابقات فوتبال کرده بودند.

در نهایت، شاید حق با اسکالونی باشد. این یک بازی فوتبال است. اما وقتی انگلیس و آرژانتین مقابل هم قرار می گیرند، تاریخ، سیاست، خاطره و احساسات نیز وارد میدان می شود.