به گزارش خبرگرافی، دلیل این سکوت نه اعتراض سیاسی است و نه بی احترامی. بلکه سرود ملی اسپانیا اساساً متن رسمی ندارد.
سرود ملی اسپانیا که با نام “La Marcha Real” یا “Royal March” شناخته می شود، یکی از قدیمی ترین سرودهای ملی در اروپا است. تاریخچه آن به سال 1761 باز می گردد. زمانی که این قطعه به عنوان یک مارش نظامی برای پیاده نظام اسپانیایی ساخته شد. چند سال بعد، در سال 1770، شاه چارلز سوم آن را به عنوان راهپیمایی رسمی در مراسم سلطنتی انتخاب کرد و بعداً در زمان سلطنت ملکه الیزابت دوم به سرود ملی کشور تبدیل شد.
برخلاف بسیاری از سرودهای ملی جهان که با اشعاری در مورد میهن، تاریخ یا وحدت ملی همراه است، “La Marcha Real” فقط یک قطعه موسیقی است. به همین دلیل است که بازیکنان و هواداران اسپانیایی معمولاً فقط در هنگام پخش آن را گوش می دهند یا گاهی آن را با زمزمه های بی معنی مانند “لا لا لا” همراهی می کنند.
اما اسپانیا در دوره های مختلف تلاش کرده تا شعر را به سرود ملی خود بیافزاید. در زمان سلطنت آلفونسو سیزدهم، نسخه هایی از اشعار این قطعه نوشته شد و حتی در مراسم رسمی اجرا شد، اما هیچ کدام به طور رسمی به عنوان متن سرود ملی پذیرفته نشد.
بزرگترین تغییر در دوران دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو رخ داد. در آن دوره خوزه ماریا پمان شاعر اسپانیایی متنی برای سرود ملی نوشت که مورد تایید رژیم فرانکو قرار گرفت. این اشعار سال ها در مراسم رسمی استفاده می شد، اما پس از پایان حکومت فرانکو و بازگشت دموکراسی، به دلیل همراهی با دیکتاتوری کنار گذاشته شد.
پس از آن هر بار که بحث اضافه شدن شعری جدید به سرود ملی مطرح می شد، اختلافات سیاسی و فرهنگی مانع از توافق می شد. اسپانیا کشوری با هویت های منطقه ای قوی است. مناطقی مانند کاتالونیا، کشور باسک و گالیسیا زبان ها، تاریخ ها و دیدگاه های متفاوتی در مورد مفهوم هویت ملی دارند. به همین دلیل یافتن متنی که مورد قبول همه گروه ها باشد بسیار مشکل بوده است.
در سال 2007، کمیته المپیک اسپانیا دوباره تلاش کرد تا شعر را برای سرود ملی انتخاب کند تا ورزشکاران این کشور بتوانند آن را مانند سایر تیم ها بخوانند. مسابقه ای برگزار شد و شعری از پائولینو کوبرو، شاعر آماتور اسپانیایی انتخاب شد. حتی قرار بود پلاسیدو دومینگو خواننده معروف اپرا آن را اجرا کند اما واکنش های منفی باعث شد این طرح کنار گذاشته شود. بسیاری بر این باور بودند که متن پیشنهادی نمی تواند نماینده همه مردم اسپانیا باشد.
البته کمبود شعر برای همه اسپانیایی ها مشکل بزرگی نیست. بسیاری از بازیکنان سابق تیم ملی بر این باورند که اهمیت سرود ملی تنها در کلام آن نیست. ایکر کاسیاس دروازه بان سابق تیم ملی اسپانیا گفته است که نبود شعر از اهمیت این قطعه کم نمی کند و بازیکنان همچنان با شنیدن آن احساس غرور می کنند.
سرخیو راموس نیز زمانی از ایده افزودن شعر حمایت کرد، اما اعتراف کرد که اختلافات سیاسی در اسپانیا یافتن متنی را که همه بتوانند روی آن توافق داشته باشند بسیار دشوار کرده است.
امروز، “La Marcha Real” یکی از معدود سرودهای ملی در جهان بدون کلمات رسمی باقی مانده است. کشورهایی مانند بوسنی و هرزگوین، کوزوو و سن مارینو نیز سرودهای بدون شعر دارند.
بنابراین، سکوت بازیکنان اسپانیا قبل از مسابقات، نشانه بی علاقگی نیست، بلکه نتیجه تاریخ پیچیده این کشور است. سرودی با قدمتی بیش از 250 سال و شاید دقیقاً به دلیل کم کلام بودنش توانسته از اختلافات سیاسی و اجتماعی اسپانیا دور بماند.