روزنامه ابولا در پایان دیدار با اسپانیا و حذف پرتغال نوشت: فوتبال گاهی بی رحمانه همه رویاها را در یک لحظه تبدیل به خاکستر می کند.
پرتغال در آرلینگتون تگزاس تا آخرین ثانیه های مسابقه مقابل اسپانیا مقاومت جانانه ای کرد اما سرنوشت پایان تلخی را برای این تیم رقم زد. گل میکل مرینو در اولین دقیقه از وقت های تلف شده نیمه دوم مانند آب سردی بر تن پرتغال ریخت تا این تیم با وجود نمایشی تحسین برانگیز از جام جهانی خداحافظی کند و رویای آمریکا به پایان برسد.
بازی با رویکردی محتاطانه آغاز شد اما در نیمه دوم هیجان به اوج خود رسید. دیگو کاستا با واکنش های خیره کننده در مقابل شوت های پدری و لمینه یامال بارها دروازه پرتغال را نجات داد. روبرتو مارتینز با تعویض هایی مانند رافائل لیائو و برناردو سیلوا سعی کرد خون جدیدی به رگ های تیم تزریق کند و پرتغال حتی یک قدم به گلزنی نزدیک شد که ضربه برونو فرناندز متاسفانه به تور بیرونی دروازه برخورد کرد. با این حال دفاع تیمی پرتغال و درخشش روبن دیاز در دفع حملات اسپانیا تا دقایق پایانی پابرجا ماند.
به نظر می رسید همه چیز به وقت اضافه برود. اما در اولین دقیقه وقت های تلف شده فرن تورس با یک فرار هوشمندانه موقعیتی خلق کرد که مرینو بلافاصله آن را به گل تبدیل کرد. پرتغال در دقایق باقی مانده با تمام توان حمله کرد و حتی ضربه سر برناردو سیلوا در دقیقه 97 با اختلاف کمی از دروازه خارج شد.
در پایان بازی کریستیانو رونالدو نتوانست جلوی اشک هایش را بگیرد. او که می دانست این آخرین حضورش در جام جهانی است غرق در احساسات شد. این شکست نه تنها باخت در یک مسابقه بلکه وداع با رویای قهرمانی بود.
این لحظات دردناک یادآور شعر معروف پرتغالی است. در آن شب در تگزاس این سوال مطرح شد که چقدر از این اشک ها سهم پرتغال و چقدر سهم رونالدو است. درد و افتخار با هم آمیخته شد تا این وداع تلخ برای همیشه در تاریخ فوتبال نقش بست.