هر ورزشی متعلق به ملت، فرهنگ و طبقه اجتماعی خاصی است. فوتبال ورزش طبقه کارگر محسوب می شود و زمانی که این طبقه از امتیاز اجتماعی بالایی برخوردار نبود، این بازی مورد تحقیر قرار گرفت و جزو بازی های جامعه مطرود به حساب می آمد. همانطور که مشخص است شکسپیر از فوتبال و فوتبالیست به عنوان نماد یک شخصیت منفی یاد کرده است. بعدها با رشد سیاسی و اجتماعی طبقه کارگرمان شاهد رشد فوتبال در قالب باشگاهی و در فضاهای شهری بودیم. کم کم فوتبال به ورزشی تبدیل شد که باشگاه ها در برنامه های جامعه صنعتی و کارگری شکل گرفتند و حتی گروه های فرهنگی و مذهبی به آن توجه نشان دادند. معروف ترین منچستریونایتد و سیتی متعلق به کاتولیک ها و پروتستان ها بود. تیم های اسکاتلند نیز همین وضعیت را داشتند. حتی انتخاب رنگ ها، قرمز برای کاتولیک ها و آبی برای پروتستان ها، گسترش تدریجی فوتبال در گروه های مختلف بود. به تدریج این مفاهیم رشد و توسعه یافت و این طبقه اصلی جامعه بود که آن را رواج داد.
در بازی فوتبال مهم این بود که همیشه تیم قوی تر برنده شود اما امروز می بینیم که در فوتبال تیم های ضعیف با تاکتیک و استراتژی می توانند برنده شوند و اگر بتوانند نقاط ضعف خود را به نقاط قوت تبدیل کنند، موفقیت دور از انتظار نیست. گاریشنا یکی از فوتبالیست های معروف برزیلی از کودکی با مشکل جسمانی مواجه بود و دو کف پایش با هم اختلاف سطح داشتند. او متوجه شد که وقتی توپ را روی پای کوتاهتر می گذارد، کات می کند و این مشکل بدنی را به یک مزیت تبدیل می کند.
ویژگی های مختلف فوتبال به ویژه در جوامعی که صنعت اول جهان نیستند، به چشم می خورد. امروزه به دلیل تکنولوژی همه فوتبال می بینند اما در دوران استادیوم ها فوتبال تنها ورزشی بود که ۲۰۰ هزار نفر تماشا می کردند. امروز فوتبال به فضاهای شهری و حتی قهوه خانه ها آمده و مشارکت عمومی را ایجاد کرده است.
از سوی دیگر، نوع بازی فوتبال که بین تکنیک ها و وظایف تقسیم می شود، حتی دست را به عنوان عضو اصلی بدن برای ورزش حذف کرده است. بازی فوتبال در زمین و چمن طبیعی انجام می شود و همه این جنبه ها دست به دست هم داده اند تا فوتبال را به اولین ورزش جهان، چند آوازی و غرور ملی تبدیل کنند.