شاهکارهایی که از «مقوا» ساخته شده‌اند

در عصری که تولید آثار هنری بیش از هر زمان دیگری به سمت اتوماسیون و هوش مصنوعی پیش می رود، شیوه کار جاسپین ارزش متفاوتی پیدا کرده است. زیرا هر سطحی از آثار او رد پای زمان و تلاش و دست هنرمند را حفظ کرده است.

در نگاه اول، آثار جوسپن به نظر می رسد که گویی از چوب، سنگ یا سنگ تراشیده شده اند. جنگل‌های انبوه با مسیرهای تاریک، ویرانه‌های معماری برآمده از غارها و فضاهایی که طبیعت و معماری در آن‌ها در هم تنیده شده‌اند، دنیایی بین واقعیت و رویا ایجاد می‌کنند.

اما با کمی دقت حقیقت آشکار می شود; همه این آثار از مقوا راه راه ساخته شده است. همان موادی که معمولا برای بسته بندی کالاها استفاده می شود و پس از مصرف دور ریخته می شود.

ژوزفین لایه به لایه قسمت‌هایی از مقوا را می‌تراشد، می‌تراشد، می‌چسبد و بیرون می‌آورد تا در نهایت منظره‌ای پیچیده و چند بعدی را تشکیل دهد. او مقوا را جایگزین ارزانی برای چوب یا سنگ نمی داند، بلکه خواص منحصر به فرد این ماده را بخشی از زبان هنری خود قرار داده است. در آثار او لایه‌های آشکار مقوا به پوست درخت، ریشه گیاهان، سنگ‌ها، سازه‌های زمین‌شناسی و تزئینات معماری تبدیل می‌شوند.

در هر یک از آثار او ساعت ها و حتی ماه ها کار مستمر دیده می شود. برش ها پنهان نمی ماند و فرآیند ساخت عمدا از چشم مخاطب پنهان نمی ماند. برخلاف بسیاری از روش‌های تولید امروزی که بر سرعت و کارایی تاکید دارند، هنر جوسپین بر پایه صبر، تکرار، تمرکز و زمان استوار است.

بنابراین، آثار او تنها در مورد نتیجه نهایی نیست; بلکه مخاطب را وادار می کنند که به روند شکل گیری اثر بیاندیشد.

یکی از ویژگی های اصلی آثار ژوسپن، محو شدن مرز بین طبیعت و معماری است. در دنیای او، جنگل‌ها شبیه کلیساها هستند، غارها یادآور تئاتر هستند، و خرابه‌های معماری انگار دوباره در دل گیاهان زنده می‌شوند.

درختان، ریشه ها، ستون ها و نمای ساختمان ها در یک فضای خیالی در کنار هم قرار گرفته اند. Jospin از باغ‌های رنسانس، ساختمان‌های تزئینی باروک و تصاویر رمانتیک از طبیعت الهام می‌گیرد و فضاهایی را ایجاد می‌کند که هم آشنا و هم غیرممکن به نظر می‌رسند.

بسیاری از آثار او فقط مجسمه نیستند، بلکه به صورت تاسیساتی بزرگ و فراگیر طراحی شده اند تا بازدیدکنندگان بتوانند وارد آنها شوند، در میان آنها قدم بزنند و خود را بخشی از این جهان های خیالی احساس کنند.

آنچه که آثار ژوسپین را برجسته می کند، نه تنها مهارت فنی او، بلکه دانش عمیق او از مقوا است. این شناخت حاصل سال ها کار مستقیم با این ماده است.

او به خوبی می داند که مقوا چگونه خم می شود، چگونه می ترکد، چگونه لایه های آن روی هم قرار می گیرند و چگونه می توان از این ویژگی ها برای ایجاد اشکال پیچیده استفاده کرد. مقوا در آثار او نه تنها یک ماده خام است، بلکه تبدیل به یک همکاری فعال در فرآیند خلقت می شود.

به همین دلیل، جاسپین به جای اینکه فرم دلخواه خود را به مواد تحمیل کند، از خواص طبیعی مقوا برای شکل دادن به اثر استفاده می کند.