شالیت که دهه ها یکی از چهره های ثابت تلویزیون آمریکا بود، بیشتر با حضور در برنامه صبحگاهی «تودی شو» شبکه NBC شناخته شد. او در بخش ویژه خود به نقد فیلم ها با لحن طنز، بازی های زبانی و شوخی های خاص خود می پرداخت و همین سبک متفاوت او را در بین مخاطبان محبوب کرد.
او از دهه 1970 تا زمان بازنشستگی در سال 2010 چهره ای آشنا برای خانواده های آمریکایی بود. ظاهر خاص او (عینک های ضخیم، پاپیون های خال خالی و موهای آشفته و البته سبیل) بخشی از هویت رسانه ای او شده بود و شخصیت تلویزیونی او را از سایر منتقدان متمایز می کرد.
خانواده او در بیانیه ای نوشتند: “نمایش امروز بخش مهمی از زندگی او بود و دوران درخشانی را برای او رقم زد.” این شبکه اوایل امسال نیز با پخش تصاویری از خاطرات او صدمین سالگرد تولد او را جشن گرفت. این تصاویر شامل مصاحبه با ستارگانی مانند کارول چانینگ، لیزا مینلی و کارگردانانی مانند استیون اسپیلبرگ است.
بیشتر بخوانید:
آب سرد در لبه های منشور فیلم سیدنی سوینی ۱۸+ بازی نمی کند
شان پن تا آخر عمر هالیوود را تحریم کرد
کشف آخرین عکس عجیب مرلین مونرو یک ماه قبل از مرگ که او را به یک افسانه تبدیل کرد
شالیت به عنوان یک مصاحبه کننده نیز معروف بود. همکارانش گفتند که او توانایی خاصی برای برانگیختن واکنش های احساسی و اعترافات شخصی از مهمانانش داشت. او در دوران اوج سریال جنگ ستارگان با بازیگران اصلی این فیلم ها از جمله کری فیشر، هریسون فورد و مارک همیل نیز مصاحبه کرد.
شالیت قبل از ورود به تلویزیون به عنوان منتقد ارشد فیلم در مجله لوک کار می کرد و بعدها برای نشریاتی مانند نیویورک تایمز و راهنمای تلویزیونی مقاله نوشت.
در سال 2002 کتابی از او با عنوان “طنز بزرگ هالیوود” منتشر شد که مجموعه ای از گفته های طنز و جوک های معروف ستاره های هالیوود بود. این کتاب با استقبال خوبی از سوی مخاطبان مواجه شد و نشان دهنده سبک نوشتاری زیرکانه او بود.
او با بیش از چهار دهه حضور در رسانه های آمریکایی به عنوان یکی از چهره های ماندگار نقد سینما و تلویزیون شناخته می شود. فردی که نقد را از قالب رسمی خارج کرد و به آن لحن مفرح و مردمی داد.