به گزارش خبرگرافی، هیجان آن پیروزی به حدی بود که حدود چهار میلیون نفر برای جشن قهرمانی در بوئنوس آیرس تجمع کردند و بازیکنان برای ادامه مراسم مجبور شدند به جای اتوبوس از هلیکوپتر استفاده کنند.
برای بازیکنان، هواداران و حتی ملت ها، قهرمانی در جام جهانی تجربه ای شبیه سرخوشی عمیق است. امسال یک کشور این حس را تجربه خواهد کرد. خیلی ها سعی می کنند پیش بینی کنند کدام تیم برنده می شود، اما شاید سوال مهمتر این باشد که کدام تیم “باید” برنده شود. برای پاسخ به این سوال ابتدا باید هدف واقعی جام جهانی را درک کرد.
جام جهانی بخشی از روابط بین المللی است. کشورهای میزبان از آن به عنوان ابزاری برای نشان دادن قدرت و دیپلماسی نرم استفاده می کنند. این مسابقات گاهی دیدارهای حساسی را بین کشورهایی با تنش سیاسی ایجاد می کند و در عین حال ملت هایی را که معمولاً ارتباط چندانی با یکدیگر ندارند، گرد هم می آورد. این رقابت ها همچنین نشان می دهد که مردم جهان با وجود تفاوت ها، اشتراکات زیادی دارند; از جمله علاقه مشترک به تماشای فوتبال.
بیشتر بخوانید:
جام جهانی فوتبال از موسولینی تا ترامپ همیشه سیاسی بوده است. هفت نمونه از سیاست یک جام
آیا تیم ملی پرتغال بدون کریستیانو رونالدو تیم بهتری است؟
اقتصاددانی که قهرمان سه دوره قبلی جام جهانی را به درستی پیش بینی کرد قهرمان امسال را معرفی کرد.
اما برای طرفداران واقعی، اخبار مربوط به بلیط های گران، فساد یا مسائل سیاسی داستان اصلی نیست. جام جهانی در ظاهر نمایشی برای صاحبان قدرت است، اما در واقعیت فرصتی برای فرار از سلطه روزمره است. در طول ماه، مردم در حین کار بازی ها را دنبال می کنند، زودتر کار را ترک می کنند و اجازه می دهند بچه ها تا دیروقت بیدار بمانند تا بازی ها را تماشا کنند. هیچ رهبر یا دولت قدرتمندی نمی تواند این لذت را از آنها بگیرد.
جام جهانی نیز خاطره ساز است. هواداران دقیقاً به یاد دارند که بهترین یا تلخ ترین لحظات تیم خود را کجا دیده اند و آن لحظات را با چه کسانی تجربه کرده اند. شاید در کنار والدینی که دیگر در قید حیات نیستند یا دوستانی که از آنها دور شده اند.
مهمتر از همه، جام جهانی جشن امید است. هواداران به معجزه در دقایق پایانی امیدوارند، با پرچم آفساید نجات پیدا کنند یا مشکلات روزمره را فراموش کنند. آنها می خواهند سال ها شکست را جبران کنند و ثابت کنند که گذشته لزوما تعیین کننده آینده نیست.
نمونه ای از این امید، تیم آرژانتین در سال 1986 بود که مدت کوتاهی پس از پایان حکومت نظامی، قهرمان جهان شد. پیروزی تیم های ضعیف تر نیز این باور را زنده می کند که شگفتی ها همیشه امکان پذیر هستند.
اگر بخواهیم بر اساس انصاف و هیجان تصمیم بگیریم کدام تیم باید برنده شود، بسیاری از مدعیان سنتی کنار گذاشته میشوند. در این صورت دو گروه باقی می مانند: کشورهای کوچک اما توانمند و کشورهای بزرگ فوتبالی که هرگز به موفقیت نهایی نرسیده اند.
کرواسی نمونه فوق العاده ای از گروه اول است. این کشور با جمعیتی کمتر از چهار میلیون نفر، سه بار به نیمه نهایی جام جهانی رسیده است. اما شاید پرتغال شایسته تر باشد. کشوری که سال ها منتظر بوده، دوران دیکتاتوری و مشکلات اقتصادی را پشت سر گذاشته و مردمش علاقه زیادی به فوتبال دارند.
در گروه دوم ژاپن قرار دارد. کشوری که شکست های تلخ گذشته اش هنوز در خاطره هوادارانش باقی مانده است. سنگال نیز هرگز قهرمانی آفریقا در جام جهانی را تجربه نکرده است و فوتبال فرصتی است برای مردمش تا مشکلات سیاسی را فراموش کنند. مراکش با رسیدن به نیمه نهایی در سال 2022 تصویر جدیدی از خود به جهانیان ارائه کرد.
اما شاید بزرگترین شادی از آمریکای لاتین حاصل شود اگر تیم جدیدی قهرمان شود. در بین این کشورها مکزیک جایگاه ویژه ای دارد. فوتبال چیزی بیش از یک ورزش برای میلیون ها مکزیکی است و قهرمانی در جام جهانی می تواند امید و غرور ملی را به همراه داشته باشد.
در نهایت، اگرچه فرانسه و اسپانیا شانس بیشتری برای کسب عنوان قهرمانی دارند، اما فوتبال همیشه غیرقابل پیش بینی است. زیباترین پایان ممکن شکست مکزیک در فینال پرتغال است. همه می توانند قبل از سوت پایان به چنین رویایی امیدوار باشند.